X-Men: Destiny recenzja

Recenzja - X-Men: Destiny

Opublikowano: 01.12.2011 - 10:46
Platforma:

Po premierach takich gier jak Batman: Arkham Asylum, X-Men Origins: Wolverine czy Spider-man: Shattered Dimensons człowiek z większym zaufaniem zerka na kolejne produkcję z superbohaterami w rolach głównych. A ostatnio takowych pojawiło się od groma (Captain America, Green Lantern, nowy Spider-Man) i choć w większości były to całkiem udane pozycje, to jednak czasem trafi się taki zakalec, jak X-Men: Destiny.

Prawdę powiedziawszy nic nie zwiastowało aż takiej tragedii. Activision w roli globalnego wydawcy, Silicon Knights (czyli autorzy świetnego Ethernal Darkness jak i rozczarowującego Too Human) jako producent, a do tego całkiem udana licencja, która w kinach przeżywa obecnie swoją drugą młodość (film X-Men: Pierwsza Klasa bardzo pozytywnie mnie zaskoczył). Początek gry też nie zwiastuje tak wielkiej tragedii, bo wita nas ciekawie zrealizowane intro. Dowiadujemy się z niego, że Profesor X (dla tych co nie wiedzą – to ten łysol, założyciel grupy X-Men) nie żyje, a w San Francisco, w którym rozgrywa się akcja tej produkcji, nie dzieje się najlepiej. Społeczeństwo zostało podzielone na ludzi i mutanty, a każdą z ras ulokowano w innych, odgrodzonych od siebie częściach miasta. W dodatku podczas jednego z wieców, którego hasłem przewodnim było przywrócenie dawnego porządku, ktoś dokonuje ataku terrorystycznego. Kto jest za niego odpowiedzialny? Kto tak naprawdę pociąga za sznurki? Jak to się wszystko skończy?

Prawdę powiedziawszy, na początku nawet mnie to interesowało, lecz wątek fabularny został poprowadzony tak nieporadnie (sama rozgrywka również...), przez co człowiek z czasem ma już serdecznie dość i dowiedzenie się, kto za tym wszystkim stoi, brzydko mówiąc, dyndało mi. Sama fabuła wyssana jest z jakichkolwiek emocji i nawet napotkane w trakcie naszej przygody postacie i krótkie konwersacje z nimi nie są w stanie tego poprawić.

Twórcy na długo przed premierą chwalili się koniecznością podejmowania decyzji w trakcie rozgrywki, lecz zaprezentowane wybory moralne zupełnie mnie nie przekonały. Zwykle wygląda to tak, że dwóch bohaterów z przeciwnych obozów (jeden od X-Menów, drugi z Bractwa) tłumaczy nam swoje racje i sposób rozwiązania danej sprawy. Potem decydujemy, którą ścieżką podążymy, a na końcu, po wykonaniu zadania poprawiamy stosunki z daną frakcją. Od razu na myśl przyszedł mi inFamous, gdzie wybory moralne zrealizowano znacznie ciekawiej (przynajmniej towarzyszyły temu emocje), bo te w X-Men: Destiny są zupełnie nijakie, a wybór, czy zaatakujemy tych czy może tamtych, jakoś wiele się od siebie nie różni. Co gorsza, sama rozgrywka jest do bólu liniowa, więc nie mamy tutaj żadnego wpływu na to, jak wydarzenia się potoczą.

Na pewno plusem tej opowiastki jest cała armia superbohaterów, których spotkamy na ulicach San Francisco. Porozmawiamy zarówno z tymi bardziej znanymi, jak Cyclops, Wolverine czy Nightcrawler, jak i praktycznie zupełnie nieznanymi (przynajmniej przeze mnie), jak Caliban, Surge lub Pixie. To właśnie od nich dowiemy się więcej na temat aktualnej sytuacji w mieście, bądź też samego konfliktu pomiędzy ludźmi, a mutantami. Oni też zlecą nam zadania do wykonania, zarówno te, popychające główny wątek fabularny do przodu, jak i misje poboczne (większość z nich to tzw. wyzwania – walczymy w nich na zamkniętych arenach), których wykonanie da nam inne korzyści.

Ciekawie wygląda sam początek gry, gdyż głównego bohatera, w którego skórę się wcielimy, poznajemy właśnie na wspomnianym wcześniej wiecu. Do wyboru mamy trzy postacie, z czego dwie niestety błyskawicznie skreśliłem, bo dość mam grania przybuchanymi mięśniakami. Całe szczęście trzecia z nich dostatecznie mnie zainteresowała, a jest nią drobniutka Japonka – Aimi, odziana we wdzianko typowe dla azjatyckiej uczennicy i osłaniający jej szyję czerwony szal. Co więcej, przy okazji poznajemy również jej historię, co się podziało w jej rodzinnych stronach i dlaczego trafiła do San Francisco, co z pewnością należy zaliczyć na plus. Czy mamy zatem do czynienia z „trzema grami w jednej”? Nic z tych rzeczy, bo choć przeszłość i kilka wątków przypisane są do poszczególnych postaci, to jednak misje główne i poboczne są dla wszystkich dokładnie takie same.

Nieźle zrealizowano również kwestię supermocy, które nasz bohater poznaje w trakcie fabuły gry. Otóż w określonych miejscach mamy do wyboru jedną z kilku dostępnych umiejętności, z którą (w moim przypadku Aimi) musiała oswoić się, odpowiednio ją rozwinąć i korzystać z niej aż do samego finału przygody. Już na początku, zaraz po wybuchu na wiecu, mamy do wyboru, czy kontrolowana przez nas postać będzie miotała energetycznymi postaciami, teleportowała się czy też posiadała zdolność zamieniania się w kamień. Wybór jest dość istotny, gdyż ukierunkuje on dalszą rozgrywkę w jedną z możliwych stron, a o jakimkolwiek cofnięciu się i zmianie nie ma już mowy (no chyba, że ponownie zaczniemy wszystko od początku). Niedługo później staniemy przed kolejnym wyborem jednej z mocy, później kolejnej i tym oto sposobem określimy niejako cechy naszego wirtualnego superbohatera. To jeszcze nie koniec, bo za zdobyte w trakcie rozgrywki punkty doświadczenia poprawimy ich skuteczność na polu walki, więc zaliczanie zadań pobocznych, a co za tym idzie, skopanie tyłków setce przeciwników, ma tutaj znaczenie. Prócz podstawowych umiejętności nasza postać posiada również trzy sloty na umiejętności pasywne, tzw. geny, a te albo są poukrywane w niektórych z lokacji, albo też udostępniane nam dopiero po zaliczeniu określonej misji. Generalnie system rozwoju bohatera to bez wątpienia najmocniejszy punkt tej produkcji.

To jednak zdecydowanie za mało, by uratować ten tytuł, bowiem to co najważniejsze, czyli mechanika rozgrywki rozczarowuje na maksa. X-Men: Destiny to nic więcej, jak wyjątkowo prosta zręcznościówka, w której przyjdzie nam biegać po niezbyt ciekawych lokacjach, skakać po ścianach i walczyć z setkami przeciwników. A te niestety nie porywają, bo nie dość, że system walki nie sprawia żadnej frajdy (ciosy wyprowadzane są z opóźnieniem, mała liczba kombosów, więc cały czas walimy naprzemiennie w dwa przyciski) to w dodatku kilku potyczkach z udziałem kilkudziesięciu przeciwników ziewałem z nudów zamiast patrzeć w TV z wywieszonym jęzorem. Wrogowie są do bólu tępi, a i pojedynki z bossami nie podniosą nam poziomu adrenaliny we krwi, bo Ci zamiast gracza zwykle atakują powietrze.

Co więcej, pełno tu błędów natury technicznej. Dość często zdarza się, że postacie przeciwników blokują się na niewidzialnych obiektach i stojąc w miejscu czekają na fangę między oczy. Bywało również, że moja bohaterka zawisła na wieki np. na działku, które powinno ją ochraniać. Wówczas nie miałem żadnej możliwości poruszania i jedyne, co mi pozostało to restart gry. A ponoć gry konsolowe przechodzą podwójne testy jakości przed ich wypuszczeniem na rynek...

Negatywnie zaskakuje również oprawa graficzna, która miejscami przypomina mi czasy, w których na rynku królowały konsole poprzedniej generacji. Jeszcze sylwetki bohaterów (szczególnie Aimi) wykonano poprawnie, lecz już ich animacja, jak i cała reszta woła o pomstę do nieba. Otoczenie wykonano tak biednie, przez co przy pierwszym kontakcie z właściwą rozgrywką zastanawiałem się, czy aby na pewno gra uruchomiła się w HD. Wszystko jest potwornie rozmazane, a kanciaste i zwyczajnie brzydkie otoczenie przeraża swoim wykonaniem. Szaleje również kamera, która zamiast pomagać, miejscami nam przeszkadza. Jednak szczytem wszystkiego są ciągłe spadki płynności animacji, które są dla mnie nie do pomyślenia. Do czego to doszło, by produkcja tworzona wyłącznie pod dwie platformy sprzętowe (Xbox 360 oraz PS3) mogła notorycznie gubić klatki, tak na oko do jakiś 15-20 fpsów. Nie muszę chyba dodawać, że wkurza to niemiłosiernie, szczególnie w trakcie walk z udziałem kilkunastu przeciwników. Wtopa na całej linii.

Nieco lepiej wypada oprawa dźwiękowa, lecz po raz kolejny nie ma się czym zachwycać, ponieważ jest ona co najwyżej przeciętna. Czyli coś tam plumka w tle, nie powala, nie przeszkadza. Postacie wypowiadają się całkiem poprawnie, choć swoje kwestie wypowiadają z typową dla superbohaterów manierą. Niektórym dodano głupi akcent, członkowie Bractwa Mutantów, jak na tych bardziej złych przystało, wypowiadają się z lekkim przekąsem. Zatem nic nowego.

Nie mam zielonego pojęcia, jak tak słaba i niedopracowana produkcja mogła trafić do sprzedaży. Nie wiem też, jak tak doświadczone studio deweloperskie mogło spartolić sprawę i stworzyć zwyczajnego gniota, bo inaczej gry X-Men: Destiny nazwać nie można. Silicon Knights może miało ciekawy pomysł na grę, lecz całość zrealizowano tak nieporadnie, przez co tytuł ten z miejsca ląduje na mojej liście TOP3 najgorszych gier tego roku. Jeśli lubisz gonić po mieście w slipach założonych na rajtuzy to z ciekawości możesz odpalić to „dzieło”. Pozostałym zdecydowanie odradzam – szkoda nerwów i czasu.

następna strona »

Obecnie brak komentarzy - bądź pierwszy.

› Dodaj komentarz | › Zobacz wszystkie komentarze

Login:
Basza
Ranga: Redaktor
Profil: zobacz
Postów: 242

3.5

Zalety:

+ fajne supermoce
+ niezły system rozwoju bohatera

Wady:

- cała reszta
- paskudna grafika
- nudna i nieciekawa fabuła
- podobnie jak i sama rozgrywka
- błędy techniczne
- jedno z największych rozczarowań tego roku

3,5

X-Men: Destiny

producent: Silicon Knights
wydawca: Activision Blizzard
dystrybutor: Licomp Empik Multimedia

światowa premiera: 27.09.2011
polska premiera: 30.09.2011
platforma: