Jako, że premiera drugiej części Wiedźmina to w naszym kraju wielkie wydarzenie, postanowiliśmy przygotować dla Was dwie recenzje gry. Pierwsza - tekstowa, autorstwa Wrexxa, który swoją przygodę z Geraltem zaczął od pierwszej części "Wieśka". Zaś druga to wideorecenzja Arkadikussa (pojawi się już niebawem), wielkiego fana książek Sapkowskiego jak i całego uniwersum Wiedźmina. Dzięki temu będziecie mogli dokładniej porównać w jaki sposób każdy z redaktorów odbiera nowe dzieło CD Projekt Red. Na chwilę obecną na lekturę swej recenzji zaprasza Wrexx.

Po blisko czterech latach oczekiwania fani najsłynniejszego zabójcy potworów doczekali się kontynuacji jego wirtualnych przygód. 17 maja Wiedźmin 2 lub jak kto woli "Wieśmak 2" powędrował na półki sklepowe. Niestety nie obyło się bez małej wpadki z edycją kolekcjonerską jak i wcześniejszą aktywacją. Pomijając jednak te niedogodności przyznam, że czas jaki otrzymał CD Projekt RED na developing nie został zmarnowany, dzięki czemu mamy do czynienia z jednym z najbardziej wciągających oraz przepięknych RPG-ów roku.

Wiedźmin 2 to bezpośrednia kontynuacja jedynki. Jak zapewne wszyscy pamiętają w epilogu [SPOJLER], Geralt w ostatniej chwili udaremnił zamach tajemniczego skrytobójcy o rysach wiedźmińskich na samego króla Termerii- Foltesta. [/SPOJLER] Od tych wydarzeń mija dokładnie miesiąc, a akcja gry rozpoczyna się w więzieniu, gdzie Geralt zostaje doprowadzony na przesłuchanie w związku z poważnym przestępstwem o które został oskarżony. Przebywając w pokoju wielkiego brata odpowiadamy na zadawane nam pytania przez tajemnicza osobę. Wybierając daną opcję dialogową przenosimy się do wcześniejszych wydarzeń (taki rodzaj retrospekcji). Później dostajemy klucz od kajdanek i musimy wydostać się z więzienia. Oczywiście można zrobić to na kilka sposobów np. po amerykańsku, czyli otwarcie walczyć z każdym napotkanym przeciwnikiem, albo na tak zwanego śpiocha, po cichu eliminując paru strażników, a następnie wyjść z twierdzy. Niestety muszę ze smutkiem stwierdzić, że Sam Fisher to nie jest, przez co wstępniak pełniący rolę samouczka (swoją droga za wiele mnie nie nauczył...) okazał się nużący już po paru minutach.

Grę podzielono na krótki prolog i trzy akty (ostatni możemy ukończyć dwoma różnymi ścieżkami) i nie da się ukryć, że Wiesiek 2 jest wyraźnie krótszy od swego poprzednika. Przejście podstawowego wątku na łatwym/średnim poziomie powinno zająć ok. 24 godzin (tym samym potwierdzają się wcześniejsze plotki), aczkolwiek licząc zadania poboczne, których jest całkiem sporo wydłużają ten kiepski czas o kolejną dobę.

Fabuła w moim przekonaniu prezentuje nad wyraz wysoki poziom. Pojawia się wiele zaskakujących zwrotów akcji, a cała polityczna sprawa, w którą wmieszał się siwowłosy nie odrzuca, wręcz przeciwnie zachęca do wgłębiania się w nią. Wzorem pierwszej odsłony pojawia się dużo wyborów moralnych, aczkolwiek w recenzowanym produkcie znacząco je ulepszono. Decydujemy m.in. czy kogoś ocalić, po czyjej stronie stanąć i jaką ścieżką pójść. Oczywiście wszystkie nasze działania rzutują na przyszłość np. zabijając daną osobę stracimy wiele ciekawostek.

Co najdziwniejsze nawet dokonywanie tych najbardziej trafnych decyzji prowadzi tylko do jednego zakończenia, a tych jest aż... szesnaście! Co prawda na razie wiadomo o dwóch, a pozostałe czternaście spokojnie można określić mianem "Ktokolwiek widział, ktokolwiek wie", ale nie wykluczone, że po jakimś czasie zapalonym fanom uda się dojść do wszystkich, a stosowne filmiki opublikują na popularnym serwisie Youtube.

W najnowszym dziele RED-ów nie mogło zabraknąć postaci znanych z poprzedniczki. Oprócz czarodziejki Triss Merigold (partnerki życiowej i kochanki głównego bohatera) przewijają się m.in. Jaskier i krasnolud Zoltan (spotykamy ich w pierwszym akcie), którzy tradycyjnie wplątali się w tarapaty.

Nie da się ukryć, że scenarzyści postawili na barwnych bohaterów oraz typowy dla powieści Sapkowskiego humor i należy przyznać, iż to im się udało.

Istotną rzeczą w Wiedźminie 2 są dialogi oraz opcje z nimi związanie. Poza wybieraniem standardowych kwestii, możemy pohandlować, czy użyć nowych opcji: zastraszenia, perswazji i łapówki. Wzorem Mass Effect 2 ma to swoje konsekwencje, bowiem zależnie od tego jak  pokierujemy daną rozmowę może dojść do walki na skutek, której zginie ważna postać, bądź przeżyje i pomoże nam w późniejszym etapie.

Znaczącym zmianom uległ ekwipunek, który wzbudził we mnie dość mieszane uczucia; nie jest jakiś straszny ale zauważalnie gorszy od tego z pierwszej części. Wydaje się nie do końca, dobrze, przemyślany i dość chaotyczny. Po prawej stronie umiejscowiono to co Geralt aktualnie nosi przy sobie, np. dwa miecze (stalowy, srebrny), ubranie, rękawice czy oreny, zaś po lewej znalazła się lista zdobytych przedmiotów pogrupowana na odpowiednie kategorie.

Poprawkom poddano także tryb medytacji. Odtąd nie trzeba już posiadać krzesiwa i rozpalać ogniska, należy tylko wywołać go z menu szybkiego wyboru.

By wytworzyć eliksiry tradycyjnie należy zbierać zioła lub kupować je u handlarza. Prócz klasycznej jaskółki regenerującej pasek zdrowia możemy wypić m.in. kota poprawiającego widoczność w ciemnościach, czy Groma. Działają one czasowo najczęściej ok. dziesięć minut. Wielki błąd ze strony twórców, że zrezygnowali z opcji picia eliksirów podczas walki (z poziomu inwentarza), bowiem nie raz ratowały nam tyłek w trakcie jakiegoś większego zamieszania.

Ciekawe prezentuje się rozwijanie umiejętności białowłosego. Otrzymane punkty przydzielamy w trybie medytacji. Nie muszę nikogo przekonywać, że w grach z gatunku cRPG jest to elementarna kwestia. Drzewko zdolności dzieli się na: trening (reneracja wigoru, hart ciała, parowanie, odbijanie strzał), szermierka (garda, riposta, zasłona, kombinator), alchemia (synteza, efekt uboczny, żniwiarz, transmutacja) i magia (ulepszenia znaków, fatalne zauroczenie, wyładowanie, przepływ energii). Najbardziej przypadł mi do gustu fakt, że ostatecznie to od gracza należy decyzja w jakim kierunku rozwinie głównego bohatera.

Najgorszym i zarazem najbardziej irytującym elementem nowego Wiedźmina jest walka. Polega ona w większości przypadków na szybkim atakowaniu przeciwnika i czekaniu, aż jego pasek zdrowia spadnie do zera. Programiści zdecydowanie za bardzo przełożyli elementy zręcznościowe nad taktykę, przez co bitwa, nawet na łatwym poziomie trudności, może być niezwykle wymagająca i nie raz zakończyć się napisem "Game Over". Niezwykle skuteczną i wspomagającą starcia z wrpgami jest magia - o takich znakach jak Aard, czy Igni warto pamiętać, gdyż zdarzy się, że uratują nam skórę.

AI sprawia, że towarzysze Geralta są niezwykle cenną bronią w toczonych walkach, nie raz ratują graczowi tyłek.

Rozpoczynając prace nad kontynuacją pierwszego Wieśka CD Projekt RED postanowił porzucić zmodyfikowany silnik Bioware Aurora 2007, który miał duże ograniczenia na rzecz zupełnie nowego dziecka. Patrząc na screeny nie muszę wielce nikogo przekonywać, że wyszło to wszystkim na dobre. Odwiedzane miejscówki m.in. małe miasteczko Folstam, czy duże miasto krasnoludów, a także lasy robią ogromne wrażenie. Wygląd postaci również powala na kolana i kładzie na plecy pikselowate straszydła z Dragon Age 2. Nie mogę się przyczepić także do przerywników filmowych mających niezwykły klimat. Nie ulega wątpliwości, że oprawia wizualna Wiedźmina 2 jest obecnie najlepszą spośród RPGów, a silnik stwarza duże możliwości dla przyszłych produkcji dewelopera.

Wydawca gry firma CD Projekt pokusił się o pełną lokalizację. Do pracy nad dubbingiem została zatrudniona stara, doskonale wszystkim znana ekipa, w Geralta wcielił się Jacek Rozenek zaś głosu Triss użyczyła słynna Fiona ze Shreka. Przyznam, że głosy większości bohaterów brzmią bardzo dobrze. Mógłbym skrytykować parę talentów aktorskich, ale na szczęście jest tego tak mało, że zwyczajnie nie warto.

Wiedźmina 2 można śmiało określić mianem dzieła, a nie tylko małej rzemieślniczej roboty nieznanego studia z zaściankowego kraju. Fabuła ukazująca brudny świat, walkę o władzę i miłość głównych bohaterów, a także sporo ciekawych zadań pobocznych zachęcają do ponownego włączenia ekranu monitora.

Oprawa wizualna dzięki zastosowaniu nowego silnika sprawia, że na dzień dzisiejszy jest to lider w dziedzinie grafiki. Nigdzie nie znajdziecie piękniejszych postaci i lokacji. Nie ulega wątpliwości, że produkcje wielkich światowych wydawców pokroju Dragon Age mogą Wieśkowi co najwyżej buty pastować i wstydzić się, że są tak marnymi pozycjami. Wszystko powyższe sprawia, że najnowsza przygoda Gerealta z Rivi jest obowiązkową nie tylko dla fanów gatunku, ale również szanujących się graczy.

Do zobaczenia na szlaku!

Na koniec pokusiłem się o mini-recenzję edycji kolekcjonerskiej Wiedźmina 2, która to została wydana w ograniczonej liczbie 9999 sztuk. Nim przejdę do sedna sprawy wspomnę o odnotowanych problemach z wyżej wymienioną EK. Nabywcy skarżyli się m.in. na zniszczoną figurkę głowy białowłosego, wydrukowany do góry nogami artbook, tudzież brak kilku innych elementów wchodzących w skład zestawu. Osobiście nie zauważyłem, żadnego uchybienia i na szczęście nie zaliczam się do grona owych nieszczęśników. Dla samego CDP mam natomiast konkretną radę, którą liczę wezmą sobie do serca: zatrudniajcie lepsze firmy zajmujące się składaniem tego wszystkiego do kupy, bo wychodzi na to, że mają gdzieś nerwy i pieniądze klientów.

Wszystkie elementy edycji specjalnej zapakowano w duże pudełko. W skład wchodzi spory artbook ze szkicami, opisami postaci itd. (wydrukowano go na wysokiej jakości papierze), Termerski oren z wizerunkiem króla Foltesta (nie jest to jakieś badziewie, które złamie się przy pierwszej lepszej okazji tylko solidna, twarda moneta), karty z wizerunkiem bohaterów (niestety typowe "kioskówki"), kości umieszczone w woreczku z logo wilka (przyznam, jeden z niewielu przydatnych elementów, ale dlaczego dołączono tylko jedną parę?), papierowe figurki do złożenia (Geralta, Triss i najmocniejszego bossa w grze - Drauga, szkoda, że do ich zrobienia potrzeba ludzi o stalowych nerwach) i DLC (kurtka i tajemniczy kupiec) do pobrania oraz użycia w samej grze.

Poza wyżej wymienionymi elementami dostajemy również podstawową edycję premium, która i tak jest bogato wyposażona, w pudełku oprócz dwóch płyt DVD z grą, materiałów wideo i ścieżki dźwiękowej znajdziemy list oraz monetę powiązane z fabułą, ponadto mapę z poradnikiem.

Przyznam, że unikalny numer (w moim przypadku 51) EK, a także możliwość zagrania dzień przed światową premierą nie zachęciłyby mnie do ponownego jej zakupu. Wszak za 229 zł można kupić wiele ciekawszych gier. Osoby zastanawiające się nad ich ewentualnym nabyciem niech przekona fakt, że te magiczne 9 tys. egzemplarzy w momencie pisania recenzji jeszcze się nie rozeszło. Wychodzi na to, że wiele osób uznało, iż "wspaniała" figurka Geralta to nie wszystko, by przekonać ich do wydania tak sporej sumy pieniędzy.

Ocena Edycji Kolekcjonerskiej: 6/10