Airline Tycoon 2 recenzja

Recenzja: Airline Tycoon 2

Opublikowano: 21.11.2011 - 09:52
Platforma:

Produkcja sequela uwielbianego przez wielu Airline Tycoon, ślimaczyła się jak gra w wojnę pięcioma taliami kart. Po dziewięciu latach oczekiwania, oraz paru zmianach dewelopera, możemy znowu wziąć w nasze ręce losy linii lotniczej. Czy twórcom udało się zachować ulotny czar protoplasty serii?

Grom ekonomicznym trudno jest przedrzeć się do głównego nurtu elektronicznej rozrywki. Skomplikowane, o specyficznej tematyce, bez graficznych fajerwerków czy epickiego rozmachu nie trafiają raczej do masowego odbiorcy. Celują więc w niewielką, ale wierną niszę. Inaczej było z Airline Tycoon. Przyjemna produkcja o zarządzaniu linią lotniczą spodobała się nie tylko zatwardziałym wirtualnym ekonomistom. Urzekała łatwością obsługi, świetnym humorem oraz urozmaiconym, zbalansowanym i nietrudnym do opanowania systemem ekonomicznym. Airline Tycoon 2 znowu sadza nas w fotelu szefa linii lotniczej. Wszelkie ważne sprawy naszej firmy załatwiamy w przeróżnych pomieszczeniach, zlokalizowanych w wirtualnym terminalu lotniska. Zgodnie z ideą serii, praca naszego biznesmena potraktowana jest ze sporym dystansem, więc nasze cele często osiągamy dziwnymi metodami: sabotujemy konkurencję, czy wozimy pasażerów wrakami samolotów. Druga część serii czerpie pełnymi garściami z jedynki, a całość prezentuje w całkiem znośnym 3D, a jednak coś jest nie tak... bardzo nie tak.

Z jednej perspektywy

Pierwszą zmianą, widoczną zaraz po uruchomieniu gry, jest graficzna ewolucja do 3D. Z całą pewnością wrażenia wizualne nie gwarantują metafizycznych przeżyć, zresztą nikt się tego nie spodziewał, jednak efekt nie przystaje do możliwości, jakimi dysponują dzisiaj twórcy gier. O ile samo lotnisko wygląda nienajgorzej, o tyle scenki rozgrywające się poza budynkiem rażą brzydkimi teksturami. Zachowano natomiast elementy niesamowicie ważne dla klimatu całości – kolorystykę i komiksową stylistykę .Terminal, co dziwne, możemy oglądać tylko z jednej perspektywy, nie da się obracać kamerą. Wystarczy kilka chwil spędzonych przy grze i już wiemy, dlaczego zabrakło tej elementarnej funkcji...

Płasko i ubogo

Lotnisko, choć wykonane w 3D, jest dwupłaszczyznowe – pomieszczenia ustawione są na jednej ścianie, jak stragany na bazarze. Gdyby twórcy dali graczowi możliwość dowolnego ustawiania kamery, musieliby także jakoś zagospodarować tę ścianę, z której patrzymy na poczynania naszego biznesmena, a tak mieli połowę roboty mniej.

O ile w pierwszych trailerach, z czasów, gdy AT2 było produkowane jeszcze przez Spellbound, widać było duży port lotniczy z wieloma zupełnie nowymi lokacjami, o tyle B-alive zupełnie zrezygnowało z tych pomysłów i niemalże skopiowało układ pomieszczeń z jedynki. Nie dość, że sequel nie przyniósł rozbudowy terminala, to jeszcze go zmniejszył. Nie odwiedzimy szemranego Araba, handlującego zabójczym dla turbin paliwem, nie zajrzymy do kiosku, czy sklepu NASA, nie zlecimy mechanikowi przeglądów naszych maszyn, nie zajmiemy się lotami cargo, a zlecenia last minute weźmiemy razem z normalnymi lotami z jednego tylko biura podróży. W zamian otrzymujemy zaledwie jedną dodatkową lokację: specjalistę od urządzania i malowania samolotów.

Choć to kwestia gustu, uważam, że humor AT2 również zmarniał. Jedynka bawiła karykaturą i balansowaniem na granicy absurdu. Dwójka granicę tę przekroczyła i to w banalny sposób. Wolverine jako ochroniarz, terminator jako sabotażysta, zniewieściały stylista wnętrz – jakie to oklepane. Jednak część smaczków jest godna odkrycia, np.: żulik siedzący pod biurem podróży w swojej górze klamotów ma piłkę z namalowaną twarzą i włosami – każdy kto widział Cast Away zorientuje się, o co chodzi.

Pokłon oddany geniuszowi? Wątpię...

Opornie i topornie

Naturalną konsekwencją braku wielu ważnych pomieszczeń jest spłycenie rozgrywki. Ogromnym zawodem dla mnie jest usunięcie gry na giełdzie. Nie da się więc wykupić konkurenta, gdy ten wypuści zbyt wiele akcji. Nie oszczędzimy też na zakupie tańszego paliwa, a nasze zyski opieramy w zasadzie tylko na wykonywaniu zleceń i rozwijaniu połączeń. Pomachać na „do widzenia” musimy również telefonowi i zagranicznym oddziałom. Szkoda też, że naszych metalowych cudeniek nie można skierować na żadne polskie lotnisko.

Mechanikę gry toczy choroba przekombinowania. Przy wspomnianym wykastrowaniu wielu aspektów rozgrywki, część z pozostawionych przy życiu elementów obrosła w niemożebnie komplikujące sprawę rozwiązania. Na przykład, gdy samolot znajduje się w powietrzu, nie możemy dokonać żadnych zmian w jego konfiguracji, a przecież zupełnie naturalnym byłoby zlecenie modyfikacji i ich realizacja automatycznie po wylądowaniu. Efekt jest taki, że aby wymienić załogę, czy ulepszyć kabinę, czatujemy na moment, gdy nasza maszyna stoi na ziemi. Niepotrzebnie też dodano niektóre parametry samolotów, takie jak ciąg silników. Źle sprawdza się także system stanu technicznego. Wysłanego na emeryturę mechanika zastąpiono koniecznością wpisywania w plan lotów przeglądów poprawiających stan maszyn. Wygląda to całkiem logicznie, jeśli jednak dodać do tego fakt, że niski poziom tego samego paska stanu technicznego jest powodem obniżonej ceny samolotów, kupowanych ze złomowiska, mamy kuriozalne niedopracowanie, w którym nabywamy grata za bezcen i paroma sesjami technicznymi doprowadzamy go do idealnego poziomu.

O pomstę do nieba woła kampania, złożona tylko z sześciu misji. Dodatkowym „bonusem” wyzwań, nawet na najwyższym poziomie trudności, jest astronomiczna wręcz suma początkowa, która w pierwszych zadaniach sprawia, że w ogóle nie musimy przejmować się względami finansowymi, w osiąganiu celu. Niczym trudnym jest zainwestować w kampanie reklamowe, zafundować pasażerom prawie darmowe bilety i wyposażyć samolot na błysk, gdy nasze konto to worek bez dna. W kolejnych zleceniach doskwiera słabe zachowanie naszych konkurentów. Zawsze jeden jest psem pościgowym, drugi średniakiem, a trzeci tępakiem, rzucającym sobie samemu kłody pod nogi. O jakichś biznesowych woltach, genialnych zwrotach akcji, można zapomnieć, chyba że za takie uznamy zdarzające się czasem dziwne, nieuzasadnione ekonomicznie skoki z dnia na dzień niektórych wskaźników. Brakuje też efektownego zakończenia, jakim w pierwszej części była budowa rakiety i stacji kosmicznej. Miłym urozmaiceniem natomiast są sytuacje losowe, które wyprowadzają nas ze zwyczajnej rutyny, a także rożne bonusy w zależności od wybranego bohatera.

Coś dymi z silnika

Każda godzinna sesja z AT2 skutkowała u mnie co najmniej czterema podróżami na idylliczną tapetę Windowsa. Bugów najróżniejszego rodzaju jest tu całe mnóstwo, poczynając od definitywnego blokowania się postaci, przez tekst wyłażący z ramek, na złym dopasowaniu głosów do danej osoby skończywszy. Przy przejściu do jakiejkolwiek lokacji wyskakuje ekran ładowania, a my czekamy tak długo, jakby za otwieranymi właśnie drzwiami czekał ogromny renderowany krajobraz w HD.

Lekkość rozgrywki morduje kompletnie nieprzemyślany interfejs. Gra w AT2 jest jak siłownia dla palca wskazującego – klikamy co najmniej trzy razy za dużo. Nawet wybór linii dialogowej wymaga dodatkowego potwierdzenia przyciskiem „continue”. Praktyczne rozwiązanie z jedynki, polegające na umieszczaniu minimalistycznych informacji w postaci fiszek, zamieniono na niewygodne i niewspomagające klimatu tabelki. Malutki licznik pieniędzy, czyli tego co w biznesie liczy się najbardziej, przytłaczają ogromne przyciski paskudnego paska głównego.

Ekran ładowania... baaardzo częsty widok

Dziewięć to za mało

Prawie dekada od wydania ostatniego dodatku do Airline Tycoon to widać dla twórców jeszcze za mało, by stworzyć godną kontynuację prostej produkcji ekonomicznej. Airline Tycoon 2 zawiodła moje oczekiwania i nie zachęciła do dalszej zabawy. Spośród małych i dużych błędów najbardziej popsuły ją niezbalansowana ekonomia i toporna obsługa. Po obcowaniu z drugą częścią lotniskowych zmagań zyskałem kolejną przesłankę popierającą moją tezę, że wielu twórców zwyczajnie za mało gra we własne produkty, przed wypuszczeniem ich do sklepów. Wystarczyłoby nawet kilka poprawek, aby przesunąć omawiany tytuł z niskich do wyższych stanów średnich.

następna strona »

Szkoda, bo akurat mam ochotę na jakąś dobrą, ekonomiczną grę.

Cummykaze [Owned!] || wysłano: 21.11.2011 - 11:42

Są inne dobre gry ekonomiczne. Tycoonów jest cała masa, szkoda tylko że większość jest tak słaba jak ten Airline. Można powiedzieć że ja już z takich gier wyrosłem, a ostatni dobry Tycoon jaki grałem to bodajże Rollercoaster.

ireniqs [Zawodowiec] || wysłano: 21.11.2011 - 14:14

Jak można wyrosnąć z gier ekonomicznych ? Albo się lubi albo nie Ostatnia ciekawa to Tropico, które zresztą recenzowałem. Teraz sam nie wiem, ktoś coś może poleci ? Odkurzyłem ostatnio Pizza Syndicate. Fajny klimacik, ale na 24" monitorze to katorga.

Cummykaze [Owned!] || wysłano: 21.11.2011 - 14:40

Nie wiem... Po prostu grałem dużo w gry ekonomiczne za młodu teraz w ogóle nie gram, więc tak napisałem. Lubię gry ekonomiczne ale nie gram.

ireniqs [Zawodowiec] || wysłano: 21.11.2011 - 15:17

Ja także bardzo lubie gry ekonomiczne, niestety są one pożeraczem czasu a tego ostatniego nie mam za dużo.

Maryd [Znawca] || wysłano: 21.11.2011 - 16:07

› Dodaj komentarz | › Zobacz wszystkie komentarze

Login:
medic
Ranga: Współpracownik
Profil: zobacz
Postów: 3

Komentarz:

medic: Nie tylko wielkie, wysokobudżetowe produkcje zapadają w pamięć. Na Airline Tycoon 2 czekałem bardziej, niż na niejeden murowany hit. Przecież będąc dzieckiem przesiedziałem przy pierwszej części długie godziny. Niestety, miłe wspomnienia z Airline Tycoon nie są wstanie uratować sequela. Gra ekonomiczna musi dawać radochę z prowadzenia biznesu i koniec!

4.0

Zalety:

+ Zachowana część klimatu poprzedniczki
+ Sytuacje losowe
+ Ciekawe osoby biznesmenów

Wady:

- Skopana mechanika gry
- Bardzo niewygodny interfejs
- Brak wielu pomieszczeń na lotnisku
- Kiepska grafika
- Potworne bugi
- Słaba kampania

3,5