F.E.A.R. 2: Project Origin

Opublikowano: 23.04.2010 - 19:02
Platforma:

W 2005 roku na rynku zadebiutował F.E.A.R. – połączenie FPSa z klimatami horrorów azjatyckich, a do tego wszystkiego dodano możliwość spowalniania czasu. Pomysł jak widać dosyć odważny, a zarazem ryzykowny. Wystarczyło parę godzin od pojawienia się ‘Strachu’ na półkach sklepowych aby po sieci zaczęły krążyć pozytywne opinie graczy, następnie opublikowano pierwsze wysokooceniające recenzje. Można śmiało powiedzieć, że Monolith Productions stanęło na wysokości zadania i zagwarantowali nam świetny shooter, który zdobył miano tytułu gry roku 2005 jak i wyróżnienia dotyczące aspektów technicznych (grafika, udźwiękowienie). Ku zdziwieniu samych programistów oprócz kampanii dla pojedynczego gracza także tryb multiplayer został ciepło przyjęty.

Jak wiadomo kiedy kura zaczyna znosić złote jajka to jej właściciele starają się to wykorzystać do granic możliwości. Tak też zaczęło się dziać z serią F.E.A.R., przez co zrodziły się pierwsze konflikty na linii wydawca (Vivendi Games) – producent (Monolith Productions). Ten pierwszy posiadał prawa do posługiwania się tytułem ‘F.E.A.R.’ natomiast Monolith było właścicielem całej fabuły oraz występujących w niej postaci. Owocem tego sporu było zerwanie współpracy pomiędzy obiema firmami. Vivendi zatrudniło programistów z TimeGate, którzy stworzyli dwa oficjalne dodatki: Extraction Point oraz Perseus Mandate. O ile ten pierwszy był stosunkowo mocnym tytułem to Perseus Mandate stworzony został czysto w celach zarobkowych (co nie oznacza, że to była zła gra).

Prawdziwym ojcom F.E.A.R.-a cała ta sytuacja niespecjalnie się spodobała tak więc postanowili stworzyć sequel, który ominie wspomniane wcześniej rozszerzenia i będzie kontynuował historię z jedynki. Jako, że Vivendi Games w dalszym ciągu posiadało wyłączne prawa do nazwy, Monolith Productions zorganizowało specjalny konkurs gdzie społeczność graczy wybrała nowy tytuł, który to ostatecznie brzmiał: Project Origin. Prace ruszyły pełną parą, nawiązano współpracę z nowym wydawcą czyli Warner Bros. Interactive, a sieć zaczęły zalewać pierwsze informacje o następcy ‘Strachu’.

Ostatecznie Vivendi Games zdecydowało się sprzedać prawa (prawdopodobnie ze względu na kłopoty finansowe) do marki F.E.A.R. ich rodowitym właścicielom. W ten sposób otrzymaliśmy: F.E.A.R. 2: Project Origin. Trzeba przyznać, iż zamieszanie było niemałe ale zakończyło się to dla fanów szczęśliwym finałem.

Project Origin rozpoczyna się na 30 min przed końcem pierwszej części gry. Wcielamy się w Michaela Becketa członka oddziału Delta mającego za zadanie znalezienie i zabezpieczenie Genevieve Aristide (prezes korporacji Armacham). Oczywiście nie działamy w pojedynkę, nasza drużyna składa się w sumie z 7 osób, a każda z nich cechuje się niebanalną osobowością. Mamy m.in. Redda Jankowskiego (brat Spena z 1 części) pełnego poczucia humoru, stanowczego Griffina czy też Fox’a – wzorowego ojca i męża. Nie stwierdzono wrażenia, iż niektóre postacie dodano na siłę, wręcz przeciwnie – każdy ma własne miejsce oraz istotną rolę w scenariuszu.

Misja przebiega zgodnie z planem do czasu potężnej eksplozji , która zamienia przedmieścia Auburn w ruinę…. Zaczynają mieć miejsce trudne do wyjaśnienia wydarzenia… Alma daje znać o swojej obecności… I na tym skończyłbym swą opowieść na temat treści fabularnej ponieważ jest ona tak ciekawa i wciągają, że odkrywanie jakiegokolwiek fragmentu byłoby dla gracza krzywdzące. Grając miałem wrażenie, iż oglądam film, w którym ciągle coś się dzieje, a chwile odpoczynku są tylko złudzeniem. Historia jest tutaj świetnie przedstawiona, wciąga od pierwszych minut, aż po napisy końcowe. Pod tym względem F.E.A.R. przewyższa swojego poprzednika, tutaj mamy więcej akcji, więcej zwrotów fabuły, a to wszystko przedstawione jak już wspominałem w iście kinowy sposób. Przyznam szczerze, że ‘w jedynce’ irytowały mnie nagrania telefoniczne, których należało wysłuchiwać aby w pełni zrozumieć opowieść gry. Owszem w Project Origin znajdujemy tzw. data dyski, które zawierają cenne informacje merytoryczne jednakże nie stanowią głównego wątku fabuły. Co prawda jeśli ktoś je pominie to sporo straci (np. nawiązania do poprzednika) aczkolwiek wystarczy patrzeć i słuchać tego co dzieje się na ekranie monitora aby w pełni zrozumieć historię.

Warto także wspomnieć o tym, że osoby nie mające kontaktu z pierwszym F.E.A.R.-em nie poczują się zagubione. Fabuła została tak skonstruowana żeby zarówno wierni fani jak i zupełnie nowi mogli się jak najlepiej bawić. Tak więc jeśli nie wiecie kim jest Alma nie martwcie się… ona już Wam to najlepiej wytłumaczy.

O storyline można rozprawiać dużo, co widać choćby na łamach naszego forum gdzie osoby, które ukończyły wątek fabularny piszą post za postem dzieląc się swoimi spostrzeżeniami. Dlatego przejdźmy dalej, do spraw technicznych.

Pierwsze co rzuca się w oczy to świetna optymalizacja. Śmiało można powiedzieć, iż sequel działa na maksymalnych detalach znacznie lepiej niż poprzednik. Sprzęt, na którym grałem to: Athlon 64 3000+, Galaxy GeForce 7900gs 256mb, 2 GB RAM, nic nie podkręcałem. Jak widać hardware raczej podstarzały i z poprzednich generacji a jednak to nie przeszkodziło w płynnej grze w rozdzielczości 1280x1024 oraz ustawieniu najwyższej jakości obrazu (wyłączone jedynie v-sync oraz AntiAliasing). Spadek fpsów był odczuwalny jedynie w około 3 momentach gdzie ilość efektów specjalnych oraz dymu wycisnęła siódme poty z mojego PC.

Niskie wymagania sprzętowe nie oznaczają słabej oprawy graficznej, wręcz przeciwnie. Posiada ona swój wyjątkowy klimat i specyfikę, którą programiści świetnie wykorzystali. Dzięki temu zabiegowi nie tylko nacieszymy oko ślicznymi efektami specjalnymi ale także nie ma wrażenia przerostu formy nad treścią.

Jednym z głównych minusów pierwszej części gry były powtarzające się tekstury, bliźniaczo podobne lokacje oraz wrażenie deja vu przez co potrafiła się wkraść monotonia podczas zabawy. Monolith zdało sobie sprawę, iż do takiej sytuacji nie można drugi raz dopuścić. W sequelu widać na każdym kroku, iż największa bolączka poprzednika została wyeliminowana. Poziomy, po których przyjdzie nam się poruszać są bogate w detale, pełne przedmiotów oraz sprawiają wrażenie przemyślanych. Nasze działania toczymy nie tylko w zamkniętych pomieszczeniach (m.in. drapacz chmur, szpital, szkoła) ale także na otwartych terenach (np. ruiny miasta), co prawda nie są to jakieś gigantyczne przestrzenie ale na klaustrofobie nie można narzekać. Programiści chwalili się w wywiadach, iż lokacje tworzyli na podstawie prawdziwych obiektów, które to odwiedzili. Po tym co widziałem mogę to potwierdzić, wykonano kawał świetnej roboty. Do teraz mam przed oczami parę miejsc, które głęboko zapadły mi w pamięć (np. podświetlana ściana wody).

Wszystkie postacie zaprojektowano i wykonano z jak największą dbałością o detale, dotyczy to zarówno głównych bohaterów jak i przeciwników. Różnorodność tych drugich jest dużo większa niż w pierwowzorze, zresztą ich liczba także. Co ważniejsze żaden z nich się nie nudzi, ani nie ma też przypadków gdzie dany rodzaj wrogiej jednostki spotykamy tylko raz i to na raptem parę minut (tak było ze skryto zabójcami w F.E.A.R. 1) . Tutaj nacieszymy się wszystkimi wystarczająco długo i to przez całą grę. Na naszej drodze napotkamy starych znajomych czyli oddziały ATC oraz żołnierzy repliki, których poddano ostremu liftingowi audiowizualnemu (klony nie różnią się już tylko typem maski i kolorem). Stawić czoła będziemy musieli także zupełnie nowym przeciwnikom. Pierwszym typem są mutanty, część z nich powstało na skutek wybuchu, który napromieniował mieszkańców Auburn. Mogą oni ożywiać pobliskie zwłoki, tym samym nas atakując. Kolejnymi potworkami są nieudane eksperymenty Armacham nazwanymi w grze ‘abominacjami’ cechujące się doskonałą sprawnością fizyczną oraz szybkością. Widma to druga nowość jaką ujrzymy w Project Origin, są to duchy a raczej odbicia psychiczne ludzi, którzy zginęli. Najczęściej pojawiają się w zaciemnionych miejscach, atakują znienacka zarówno grupami jak i pojedynczo.

Gra jest dużo bardziej różnorodna, użyto znacznie większej palety kolorów niż w pierwowzorze gdzie panowały stonowane barwy. Nie zapominajmy o efekcie slowmo (spowolnienie czasu), który jest przepełniony wszelkimi smaczkami cieszącymi nasze oczy (skojarzenia z Matrixem jak najbardziej na miejscu). Podsumowywując, wizualnie druga część F.E.A.R.-a przedstawia się znakomicie, co ciekawsze silnik graficzny nie korzysta z bibliotek directxa 10 co nie przeszkodziło w wykorzystaniu najnowszych technik generowania grafiki komputerowej.

Udźwiękowienie stoi na wysokim poziomie. Na pierwszy ogień weźmy muzykę, oprócz kilku sprawdzonych kawałków z I części znajdziemy ich mixy oraz zupełnie nowe ścieżki. Podczas gdy nie towarzyszy nam wymiana ognia dominują wolniejsze motywy z melodią przyprawiającą o gęsią skórkę, natomiast gdy już dojdzie do otwartej walki włącza się szybka i nierzadko agresywna nuta. Czyli na dzisiejsze czasy standard, który brzmi bardzo dobrze i pasuje do całości. Efekty dźwiękowe spełniają swoją rolę, wszystkie odgłosy brzmią jak trzeba. Jeśli chodzi o lektorów, którzy użyczyli swoich głosów bohaterom Project Origin to nie mam żadnych zastrzeżeń. Każda postać brzmi przekonywująco i ma swój styl mówienia, czysty profesjonalizm. Można śmiało powiedzieć, że całą część audio wykonano bardzo dobrze.

Największą zaletą F.E.A.R. 2 jest klimat oraz wciągająca fabuła, oba te czynniki mają wpływ na gigantyczną grywalność, która miażdży już od pierwszych minut zabawy. Po wybraniu kampanii dla pojedynczego gracza udajemy się wraz z kolegami z drużyny do apartamentu Genevieve Aristide. Na samym początku Becket nie posiada zdolności spowalniania czasu, dopiero później po specjalistycznej operacji zyskujemy taką możliwość. Dlatego też ważne jest wykorzystywanie elementów otoczenia jako osłon. Programiści zrezygnowali z opcji ‘wychylania się’ (tzw. leany) na rzecz rozmaitych szafek, łóżek, biurek itp., które możemy bez problemu przewrócić i się po prosty za nimi schować.

Należy jednak pamiętać, że nasi przeciwnicy mogą zrobić to samo i korzystają z tego na każdym kroku. Inteligencja wrogich jednostek stoi na wysokim poziomie, otaczają nas, ostrzeliwują z ukrycia, wysyłają na zwiad kolegów aby nas wypłoszyć z kryjówki. Walki są widowiskowe oraz niepowtarzalne – tak jak to miało miejsce w poprzedniej części, przeciwnik zachowuje się za każdym razem inaczej w zależności od naszych poczynań. Grając na normalnym poziomie trudności były sytuacje gdzie wróg nie stanowił większego wyzwania jak i takie gdzie panował istny hardcore. Przy tych drugich momentach niezwykle przydaje się spowolnienie czasu, które mocno ułatwia rozgrywkę, przyznam szczerze, że gdyby nie slowmo byłoby ze mną krucho. I tu pojawia się mały dylemat. Gdy używamy spowalniacza gra jest dużo prostsza i rzadko, który przeciwnik może się z nami mierzyć. Natomiast bez niego wymiana ognia to spore wyzwanie zwłaszcza w dalszych etapach. Tu już tylko od nas zależy co wolimy, ja osobiście preferowałem zabawę pośrednią i używanie slowmo tylko i wyłącznie w momentach kryzysowych (takich było nawet sporo). Mamy jednak dobrą wiadomość dla istnych maniaków FPSów, Monolith pracuje nad patchem, który to na najwyższym poziomie trudności da naprawdę w kość.

Jednak nie samymi żołnierzami Project Origin żyje, w końcu pojawiają się tam przeróżnego rodzaju mutanty. Abominacje przemieszczają się m.in. po ścianach oraz sufitach, oddają długie skoki bądź też biegają w różnych kierunkach (sposób w jaki się poruszają jest genialny, coś na wzór pająka pozbawionego stawów). Jeśli nie zgładzimy ich przy odpowiednim dystansie to czeka nas walka w zwarciu (takowy stworek skacze na nas i chce dosyć boleśnie zranić) wtedy musimy naciskać odpowiednie sekwencje klawiszy aby się obronić i odrzucić delikwenta. Remnanci są bardzo wytrzymali, posługując się ożywionymi zwłokami sami uciekają w bezpieczne miejsce. Natomiast zjawy są straszliwie szybkie, pojawiają się nagle i tylko błyskawiczna reakcja może nas ustrzec przed utratą punktów zdrowia.

Skoro już o zdrowiu mowa. W początkowym założeniu, życie miało polegać na autoregeneracji tak jak to ma miejsce w wielu dzisiejszych grach (Call Of Duty 4 czy też Gears Of War). Jednak po głębszej analizie programiści zdecydowali się powrócić do sprawdzonych apteczek (takowych można mieć maks. 3) dzięki czemu zachowano dynamiczny styl walki. Oprócz tego mamy także pancerz, który stanowi dodatkową osłonę.

Od czasów jedynki uzbrojenie przeszło wizualny remont, zyskało nieco inną funkcjonalność. Już nie mamy dwóch pistoletów ale jeden za to b. szybkostrzelny, 2 shotgun’y (normalny i automat), zmodyfikowane ASP oraz G2A2, Nitownice (wcześniej znana jako Penetrator) przybijająca gwoździami przeciwników do ścian, miotacz cząsteczek, rakietnicę. Z nowości dodano snajperkę, karabin laserowy (umożliwia pocięcie wrogich jednostek na kawałki), miotacz ognia oraz granaty (poza tradycyjnym - odłamkowym): energetyczne (destabilizują maszyny, oślepiają przeciwnika), zapalający (przy wybuchu podpala pobliskie jednostki), mina (wybucha przy kontakcie, można ją przyczepić do każdej powierzchni). To co mi się spodobało to fakt, iż żaden z typów broni nie dominuje przez całą rozgrywkę – mapy są tak zróżnicowane, że wykorzystamy wszystko co tylko dostanie się w nasze ręce.

Interfejs użytkownika także został zmodyfikowany, tym razem jest on przedstawiony w formie specjalistycznych okularów jakich używa Becket. Pełnią one funkcje komunikatora, pokazują pasek życia jak i slowmo. Co ciekawsze mamy nielimitowane zasilanie podręcznej latarki tak więc koniec z nerwowym poruszaniem się w ciemnościach.

Zabawę urozmaicają także roboty bojowe (EPA) - gigantyczne mechy wyposażone w 2 działka maszynowe oraz wyrzutnie rakiet, możliwe jest także uruchomienie termowizji co pozwala na precyzyjne namierzenie żywego przeciwnika. Podczas gry przyjdzie nam kierować takową maszynerią co jest przyjemną odskocznią od tradycyjnej eksterminacji przeciwnika. Na szczęście nie miałem uczucia włączenia trybu GodMode kiedy sterowałem owym robotem Jest on powolny oraz mało zwrotny, a działka szybko się przegrzewają; taka jest cena destrukcyjnej mocy. Programiści ciekawie rozwiązali moment, w którym wytrzymałość mecha spada do zera – zostajemy katapultowani natomiast maszyna przełącza się w tryb naprawy i jest niedostępna przez kilkanaście sekund, po regeneracji możemy ponownie jej użyć. Przyjdzie nam także obsługiwać wieżyczkę pojazdu jakim porusza się nasz oddział. To wszystko dobrze wpływa na grywalność tytułu i stanowi miły dodatek.

Jak dobrze wiemy F.E.A.R. był znany nie tylko z widowiskowych strzelanin ale także ze względu na elementy horroru. Dwójka wypada pod tym względem nieporównywalnie lepiej niż poprzednik, pamiętam zaledwie 3 motywy, które sprawiły, że podskoczyłem na krześle; Project Origin dostarczył mi dużo większych doznań strachu i wiele razy mnie zaskoczył. Zacznijmy od tego, że sequel jest mroczniejszy i krwawszy, czerwona maź leje się strumieniami, dodano elementy gore, a świetnie wyreżyserowane sceny niejeden raz przyprawiły mnie o szybsze bicie serca. Monolith nieźle namieszał jeśli chodzi o ‘straszaki’. Mianowicie wydawać by się mogło, że pomysły jakie zostały wykorzystane w poprzedniczce nie zrobią już żadnego wrażenia, i tu się można mocno pomylić. Stare sztuczki tak samo jak nie mocniej jeżą włosy na głowie. Klimat oraz specyfika tworzą taki nastrój, że człowiek potrafi sam siebie stresować zanim cokolwiek zacznie się dziać na ekranie. Tak więc niby przeczuwając, że coś się zaraz wydarzy to w krytycznym momencie i tak często podskakujemy na krześle. Monolith nie spoczął na laurach i zapewnił nam serię nowych sposobów aby pobudzić nasz lęk. Jednym z nich jest sama Alma, która to jest w stanie osobiście nas zaatakować w najmniej spodziewanym momencie, jeśli się przed nią w porę nie obronimy to poniesiemy śmierć. Co ciekawsze, Alma nie zawsze straszy w ten sam sposób, zależy to często od naszego zachowania (gdzie idziemy, w którym kierunku patrzymy itp.). Dzięki temu ma się ochotę ukończyć grę kilka razy.

To co nie podobało mi się w poprzedniku to schematyczność: strzelamy, boimy się, strzelamy, boimy się, strzelamy. Było to wszystko przewidywalne i potrafiło czasem znużyć. Jak jest z tym tutaj? Dużo lepiej aczkolwiek czuć pewne podobieństwo, na szczęście jest ono na tyle małe, że nie przeszkadza. Zazwyczaj toczy się akcja za akcją i trudno coś przewidzieć. Poza tym w F.E.A.R. 2 ‘straszaki’ bywają także naszymi przeciwnikami tak więc nigdzie nie możemy się czuć bezpieczni. Powtórzę to jeszcze raz – Project Origin jest dużo mroczniejsze, straszniejsze i bardziej klimatyczne niż pierwowzór, tu się należy mega plus.

Gameplay ogólnie jest teraz dużo ciekawszy, wciąga jak odkurzacz i daje dużo więcej satysfakcji. Tryb dla pojedynczego gracza śmiem twierdzić, że jest wykonany znacznie lepiej niż w jedynce i to pod każdym względem.

Wypadałoby wspomnieć co nieco o zabawie wieloosobowej, wszak jest to bardzo istotny element każdej nowopowstałej produkcji. Multiplayer przeszedł zupełną metamorfozę. Styl gry zmienił się na bliższy takim produkcjom jak Call Of Duty 4 tudzież Battlefield. Czy to dobrze? Ciężko powiedzieć. Z jednej strony gra trafia w znacznie szerszy krąg odbiorców niż poprzednik jednak tym samym powiela w pewien sposób schemat, który jest już wszystkim znany. Bawić się nam przyjdzie w trybach, które już znamy z poprzednika: tdm, dm, control jak i w nowe: pancerny front, szybki, demolka.
Ich krótkie opisy zamieszczam poniżej:

Pancerny Front - Celem drużyny jest przejęcie pięciu punktów na mapie. Każda drużyna startuje z dwoma punktami kontrolnymi i musi starać się przejść na drugą połowę mapy w celu zdobycia pozostałych punktów rozmieszczonych na arenie. Jest to jedyny tryb, gdzie występują EPA (silnie uzbrojone pojazdy kroczące, tzw. mechy).

Szybki - Jest to tryb, w którym jedna drużyna broni dwóch. Druga drużyna, zaś stara się przejąć tyle flag ile zdoła do końca rundy. Po pewnym czasie drużyny zmieniają się stronami. Drużyna, która przejmie jak najwięcej flag, wygrywa. Określenie zmodyfikowany Capture The Flag pasuje jak ulał

Demolka - Podobny do trybu Team Eliminations z pierwszej części F.E.A.R.-a (zabity zawodnik na respawn musi czekać do końca rundy) wzbogacono jednak o tryb rozbrajania i uzbrajania bomby. W skrócie można spokojnie to nazwać F.E.A.R.-owskim Counter Strike'm.

Przed samym rozpoczęciem zabawy należy dobrać wg własnych upodobań ekwipunek. Polega to na tym, że dostajemy określoną ilość punktów, za które możemy kupić poszczególne uzbrojenie oraz pancerz. Pomysł bardzo udany, dzięki temu podczas rozgrywki spotykamy różne połączenia, a tym samym gra się nie nudzi. Kolejną zmianą jest brak tzw. Unarmed Attack, nie możemy już schować broni, biegać po mapie 2 razy szybciej oraz zabijać jednym uderzeniem z pięści. Ze względu na bardzo chłodne przyjęcie tego typu innowacji w pierwszej części, uważam to za krok w dobrym kierunku. Natomiast ataki wślizgiem oraz kopniakiem z wyskoku pozostały. Sama rozgrywka wydaje się być dynamiczniejsza oraz szybsza od poprzednika, a na pewno dużo więcej się dzieje na ekranie. Sumując, jeśli jesteś ortodoksyjnym fanem multiplayer’u z 1 części F.E.A.R.-a to rozgrywka raczej nie przypadnie Ci do gustu. Natomiast jeśli nie miałeś z grą wcześniej kontaktu lub niekoniecznie poprzednie rozwiązanie Ci się podobało to nowy tryb wieloosobowy przynajmniej Cię zainteresuje. Na chwilę obecną niewiadomo czy gra się przyjmie na dłużej. Niestety ale brak aplikacji serwera dedykowanego oraz zabezpieczenia nie działa na korzyść Project Origin. Miejmy nadzieję, że wydawca oraz producenci szybko się zreflektują.

Przez prawie całą recenzję skupiłem się na samych zaletach F.E.A.R.-a 2, jednak także i ten tytuł ma swoje minusy. Głównie mam na myśli drobne błędy jakie zdarzyły się podczas zabawy. Mianowicie raz napotkałem niewidzialną ścianę, która to uniemożliwiła mi przejście danego poziomu, natomiast drugi przypadek był związany z obsługą wieżyczki transportera – kiedy wyeliminowałem wszystkich przeciwników gra zamiast uruchomić odpowiednią cut scenkę po prostu się zwiesiła, akcje nie przesuwała się w ogóle do przodu. W obu przypadkach konieczny był restart całej mapy bądź też załadowanie ostatniego checkpointu (nie można zapisać gry w dowolnym momencie). Takie przypadki pojawiają się zupełnie losowo i rzadko ale jeśli już ma się z nimi do czynienia to potrafią być irytujące.

F.E.A.R. 2: Project Origin jest godnym następcą. Ba! Śmiem twierdzić, że w stosunku do pierwowzoru stoi znacznie wyżej ze względu na świetną fabułę, śliczną oprawę graficzną oraz jeszcze lepszy klimat przez co tytuł wciąga jak odkurzacz. Było dużo więcej sytuacji gdzie włos jeżył mi się na głowie, a energiczne podskoki w krytycznych momentach towarzyszyły mi niemal przez całą grę. Jest to pozycja obowiązkowa i grzechem byłoby w nią nie zagrać. Monolith Productions odwalił kawał niezłej roboty!

następna strona »

Obecnie brak komentarzy - bądź pierwszy.

› Dodaj komentarz | › Zobacz wszystkie komentarze

Login:
neoXs
Ranga: Redaktor naczelny
Profil: zobacz
Postów: 13974

Komentarz:

mtz: Grałem fajne o!

Kerlik: jakiś tam koment

Veramin: eee mleko?!

9.0

Zalety:

+ świetna fabuła
+ znakomity klimat
+ śliczna oprawa graficzna
+ grywalność
+ doskonała optymalizacja (niskie wymagania sprzętowe)
+ dużo lepsze ‘straszaki’ niżeli w pierwszej części
+ mocne AI
+ tryb multiplayer

Wady:

- drobne bugi
- brak zapisu stanu gry w dowolnym momencie
- tryb multiplayer jest interesujący ale brak aplikacji serwerów dedykowanych oraz zabezp. przed cheater’ami dają się we znaki

F.E.A.R. 2: Project Origin

producent: Monolith Productions
wydawca: Warner Bros Inc.
dystrybutor: CD Projekt

światowa premiera: 10.02.2009
polska premiera: 13.02.2009
platforma: