Jak często mogliśmy mieć przyjemność zagrania w produkcje pochodzące z Bliskiego Wschodu? Nieczęsto, o ile w ogóle. W każdym razie teraz już wiemy, że gry irańskiego studia raczej nie powinny gościć na europejskim rynku.

Ponad pół roku minęło od premiery L.A. Noire – mrocznego kryminału osadzonego w powojennym Los Angeles. Wszyscy „konsolowcy” dawno już pochowali swoje garniaki, kapelusze i odznaki do szaf, a przygrywający im podczas zabawy jazz dawno ucichł. Wydawca gry nie zapomniał jednak o tych z nas, którzy nad pada przedkładają klawiaturę i myszkę, rzućmy więc okiem na niedawno wydany port L.A. Noire na PC.

Są pewne produkcje, które nie mają szans na sukces w normalnych warunkach, jednak zbieg okoliczności i sprawny marketing potrafią przynieść im chwałę. Przykładem tego mogą być styczniowe premiery filmowe, gdzie kiepski horrorek zarabia w dniu otwarcia 30 milionów zielonych. Taka sytuacja sprawia, że Ignite – racer pozbawiony na rynku konkurencji, teoretycznie mógłby stać się wielkim hitem. Czy tak też się stało? Odpowiedź znajdziecie w naszej recenzji.

Uroczyście i bez zbędnych ceregieli oznajmiam, iż mamy pierwszego kandydata do crapa roku anno domini 2012! A przynajmniej, takie stanowisko zajmuje większość pracujących za oceanem dziennikarzy. Przekonajmy się, czy diabeł faktycznie jest taki straszny jak go malują. Amy dziecko drogie, co z ciebie wyrosło?

W 2001 roku DSJ 2 stało się jedną z bardziej popularnych gier w Polsce (i nie tylko). Szczególnie zimą polscy gracze z ogromną chęcią wcielali się w Małysza, by rywalizować z innymi na wielu skoczniach. Sukces Deluxe Ski Jump 2 zmotywował jego twórcę (którym jest Fin Jussi Koskela) by rozpocząć nowy projekt. Po pewnym czasie ukazała się, również doceniana „trójka”, zdecydowanie różniąca się od innych produkcji traktujących o skokach narciarskich. W końcu jakiś czas temu ruszyła otwarta beta DSJ 4, w której wzięło udział tysiące graczy z wypiekami na twarzy czekającymi na finalną wersję. Teraz już mogę powiedzieć bez wahania: mieli na co czekać, bo „czwórka” nie tylko trzyma poziom i styl poprzedniczek, ale wprowadza do serii dużo pozytywnej świeżości. Ale czy gra jest wolna od niedociągnięć?

Długo przyszło nam czekać na kolejne przygody Poważnego Sama. Sprawdźmy zatem jak przedstawia się trzecia część serii i czy warto ją nabyć.

W Ski Region Simulator bierzemy na swoje barki niełatwe zadanie utrzymania ośrodka narciarskiego. Pracy jest całkiem sporo – trzeba ratrakować i dośnieżać trasy, ratować poszkodowanych narciarzy, wozić przeróżne towary do trudno dostępnych lokacji w górach, a to wszystko ma jeszcze przynosić zyski. Radzić także musimy sobie z kapryśną pogodą, która albo utrudni utrzymanie odpowiedniej pokrywy śnieżnej na stokach, albo zmusi do odśnieżania parkingu, czy ponownego ratrakowania tras. Wymieniając to wszystko, co czeka nas w SRS, gra jawi się jako niemalże przeładowana różnymi ciekawymi opcjami , jednak w czasie rozgrywki okazuje się, że ani tego specjalnie dużo, ani też nie wszystko działa jak należy.

Harry Potter – któż nie zna tego wesołego koleżki. W końcu większość z nas po części wychowała się na poświęconych mu książkach brytyjskiej pisarki, J.K. Rowling. Niestety, tak się złożyło, że młody czarodziej nigdy nie miał specjalnego farta co do gier video – do chlubnych wyjątków zaliczyć można Quidditch World Cup i LEGO Harry Potter: Years 1-4. Czy kontynuacja tego drugiego, tym razem skupiająca się na latach 5-7 i ostatecznej konfrontacji z czarnoksiężnikiem Voldemortem, również prezentuje sobą godny Harry’ego poziom?

Najnowsze dzieło od studia Harmonix to twór najwyższej klasy. Tej grze nie brakuje nic aby zostać hitem imprez na najbliższe miesiące.

Po buńczucznych zapowiedziach prezesa studia Nicolas Game Intoxicate, który przepowiadał wielki, światowy sukces Afterfall InSanity, a także budżecie gry oscylującym w okolicach 15 milionów, wszyscy mogli się spodziewać kolejnej udanej produkcji Made in Poland. Wystarczy jednak kilka chwil z tym tytułem, by przekonać się, że zamiast tego otrzymaliśmy zaledwie przeciętniaka. I to z gatunku tych wyjątkowo słabych...

Wspólnie spędzone 25 lat z Zeldą to idealna okazja do uczczenia tej wiekopomnej chwili z porządnym przytupem. Nintendo zdaje się wiedzieć coś więcej na ten temat i już w tym roku, oprócz recenzowanego dzisiaj tytułu, fani serii mieli okazję przetestować na platformach przenośnych odświeżone edycje dwóch gier. Warto w tym momencie nadmienić, iż jedną z nich była Ocarina of Time 3D, czyli usprawniona wersja hitu sprzed lat, która po dziś dzień jest najwyżej ocenianym dziełem w historii naszej elektronicznej rozrywki.

Teraz do tego zaszczytnego grona dołącza The Legend of Zelda: Skyward Sword, gra od początku pisana z myślą o Nintendo Wii, określana często ostatnim wielkim tytułem na wcześniej wspomnianą platformę. Mocne słowa, więc warto się przekonać ile mają wspólnego z rzeczywistością. Posłuchajcie proszę, co mam wam do powiedzenia oraz pokazania na temat najnowszej Zeldy już teraz!

Wszystko wskazuje na to, że Kinect całkiem dobrze przyjął się na rynku gier video. Stąd też należało się spodziewać kontynuacji tytułów, które cieszyły się największym powodzeniem w minionym roku. Do takich produkcji można z całą pewnością zaliczyć Kinect Sports, dzisiaj przetestujemy jej drugą część.

Po premierach takich gier jak Batman: Arkham Asylum, X-Men Origins: Wolverine czy Spider-man: Shattered Dimensons człowiek z większym zaufaniem zerka na kolejne produkcję z superbohaterami w rolach głównych. A ostatnio takowych pojawiło się od groma (Captain America, Green Lantern, nowy Spider-Man) i choć w większości były to całkiem udane pozycje, to jednak czasem trafi się taki zakalec, jak X-Men: Destiny.

Kate Wilson to nie lada twardzielka. W wyniku niefortunnych zdarzeń z młodości panicznie boi się wody, lecz by przezwyciężyć ten strach jako miejsce swojej pracy wybrała potężny, luksusowy statek Queen of the World, przemierzający Ocean Indyjski. Niestety kolejny, wydawać by się mogło, podobny do każdego poprzedniego dzień zamienia się zarówno dla niej, jak i innych pasażerów w koszmar. Bowiem okręt zostaje zaatakowany prze tajemniczą organizację, która postawiła sobie za cel zabić każdego, kto napatoczy się pod celownik. Kate musi zatem wziąć sprawy w swoje ręce i z pomocą swojego najgroźniejszego wroga – wody, przeciwstawić się terrorystom.

Miłośnicy trylogii Tolkiena nie mają powodów do zachwytu. Wydane na przestrzeni ostatnich lat produkcje z Lord of the Rings w tytule były albo słabe (nieszczęsny Podbój), albo też skierowane do wąskiego grona graczy (dwie udane odsłony Bitwy o Śródziemie czy LotR Online). A i zdarzały się takie, które w ogóle nie ujrzały światła dziennego, bo świetnie zapowiadający się The White Council poszedł do piachu i świat już dawno o nim nie pamięta. Niedługo później licencja na tytuły z serii Władca Pierścieni, po wielu latach eksploatowania przez „Elektroników”, w końcu wróciła do firmy Warner Bros, a ta ku uciesze fanów zapowiedziała nowe produkcje z elfami, niziołkami orkami i smokami w rolach głównych. Pierwszy z nich niestety był tragiczny, gdyż Aragorn Quest okazał się brzydką i bardzo słabą zręcznościówką. Lecz wszyscy czekali na ten drugi tytuł - Władca Pierścieni: Wojna na Północy. Czy tym razem będzie lepiej?

Pierwsza część Assassin’s Creed mimo skrajnie różnych opinii sprzedała się b. dobrze. To wystarczyło aby światło dzienne ujrzał sequel, który podbił serca większości graczy. O ile przygody Altaira potrafiły usypiać po godzinie zabawy, tak Ezio Auditore nie pozwalał użytkownikowi oderwać się od ekranu, aż do napisów końcowych. Ubisoft postanowił kuć żelazo póki gorące, dzięki czemu w nasze ręce dosyć szybko trafił Brotherhood. Rozgrywka dla pojedynczego gracza była całkiem sympatyczna chociaż krótka, zaś eksperyment w postaci trybu multiplayer można uznać za udany. Teraz przyszedł czas na Assassin’s Creed: Revelations, czyli ostatni rozdział przygód uwielbianego Ezio.

Trzecia odsłona Saints Row od studia Violition, które nie miało jakichkolwiek zahamowań, aby stworzyć najbardziej zakręconą grę akcji tego roku. Choć kontrowersyjny i komiczny klimat spełnia w tej produkcji kluczową rolę, nie oznacza to jednak, że pozostałe elementy zabawy leżą i kwiczą... wręcz przeciwnie! Są zrealizowane z należytą dbałością.

Wiiware od pewnego czasu zaczyna mnie karmić ciekawymi smakołykami w postaci coraz częstszych i ciekawszych premier. Tym razem twórcy Trials HD, czyli programiści z Redlynx również postanowili dorzucić swoją cegiełkę oferując swoją najnowszą grę w cyfrowej dystrybucji za niemałą cenę. Czy 1500 wii pointsów wydane na MotoHeroz to zakup, który się opłaca?

Produkcja sequela uwielbianego przez wielu Airline Tycoon, ślimaczyła się jak gra w wojnę pięcioma taliami kart. Po dziewięciu latach oczekiwania, oraz paru zmianach dewelopera, możemy znowu wziąć w nasze ręce losy linii lotniczej. Czy twórcom udało się zachować ulotny czar protoplasty serii?