Miłość do komiksów zaczęła się u mnie rozwijać w bardzo młodym wieku. Odkąd pamiętam, byłem ogromnym fanem wszelkich możliwych bohaterów i anty-bohaterów lansowanych w latach dziewięćdziesiątych przez wydawnictwo TM-Semic. Czy muszę wspominać, że jedną z bardziej fascynujących postaci przewijających się czasem w tych komiksach był zawsze Predator?

Oczywiście na tym się nie skończyło, były również filmy, gry. Było tworzenie Predatora z klocków LEGO i wielogodzinne zabawy w polowania na inne ludziki z duńskich klocków. Lata mijały, a stary, dobry Predziu zawsze się gdzieś w tle czaił, choć filmowe „osiągnięcia” pokroju Alien vs. Predator nieco kaleczyły moją wizję tych perfekcyjnych myśliwych. Tym bardziej obawiałem się o Predators – duchowy remake słynnego obrazu z Arnoldem Schwarzeneggerem z 1987 roku.

Film Nimróda Antala rozpoczyna się od koszmaru każdego spadochroniarza – wadliwego spadochronu, który otwiera się w ostatniej chwili. Bohater, z wyglądu zatwardziały najemnik (w tej roli znany z „Pianisty” Adrien Brody) ląduje w tajemniczej dżungli tylko po to, by po chwili wpaść na grupkę innych zabijaków z różnych zakątków globu – Meksykanina z Kartelu, żołnierza ze Sierra Leone, gangstera z Yakuzy, Żydówkę-komandosa (graną tu dla niepoznaki przez brazylijską aktorkę o imieniu Alice Braga), więźnia z listów gończych FBI, Rosjanina ze Specnazu oraz lekarza, który zdaje się tu być trochę nie na miejscu. Wkrótce oczywiście okazuje się, że nasi herosi długo nie pożyją, gdyż oto stali się zwierzyną na obcej planecie, a myśliwymi są jedne z najniebezpieczniejszych stworzeń we wszechświecie – Predatorzy.

Scenariusz, jak widać, jest typowo „Hollywoodzki” – mamy przedstawicieli niemal wszystkich możliwych grup etnicznych i nie jest żadną tajemnicą, kto wytrzyma najdłużej. Budowane z początku napięcie szybko gdzieś znika, ustępując niemal nieprzerwanej sekwencji scen akcji. Nie znaczy to oczywiście, że jest źle – mimo, iż budowa filmu jest prostsza nawet od konstrukcji cepa, a całość jest do bólu przewidywalna, nie można powiedzieć, że jest to kino nudne. Choć mało ambitny i niezbyt skomplikowany obraz, daje niewątpliwą satysfakcję z oglądania. Co jest tego powodem?

Predators ogląda się dobrze głównie za sprawą znakomicie poprowadzonych scen akcji i wykorzystanych efektów specjalnych. Nieskomplikowane potyczki na ekranie niesamowicie odprężają, a wszechobecne efekciarstwo jest bardzo miłe dla oka. Fanom spodobają się niewątpliwie nawiązania do wspomnianego już Predatora z 1987 roku – jest w końcu dżungla, tajemniczy myśliwi po kolei wybijają oddział twardzieli, a niejedna scena garściami czerpie ze swojego duchowego poprzednika. Dorzućmy bardzo dobry poziom muzyki i efektów dźwiękowych, oraz w większości przypadków udany dobór aktorów, a otrzymamy kawał porządnego, wakacyjnego kina.

Nie obeszło się jednak oczywiście bez wszelkich udziwnień i strzałów w stopę. Szkoda, że Predatora nie jest osamotniony – mamy całą trójkę myśliwych, w tym jednego na siłę odpicowanego i nazwanego „czarnym Predatorem”. Wypada również pokręcić nosem na mało finezyjne taktyki polowań – spodziewałem się czegoś bardziej subtelnego od obławy z udziałem kosmicznych psów i tępego biegania za bohaterami. Również walki z Predami zdają się być mało przekonujące – przez większą część filmu można odnieść wrażenie, że nasi ukochani myśliwi to po prostu niespecjalnie rozgarnięte „kloce” z nowoczesnymi zabawkami, a chyba jednak nie tak to z tymi Predatorami być powinno.

Nie ma się co oszukiwać – Predators produkcją najwyższych lotów nie jest, idąc do kina przygotowany byłem jednak na absolutną klęskę, a uświadczyłem nienajgorszego, wakacyjnego filmu. Dobra obsada, odprężająca, wciągająca akcja, ładne zdjęcia i efekty są tu głównymi atutami. Niejeden fan kosmicznych myśliwych na pewno oburzy się oglądając film Antala, uznając go za profanację kultu Predatora, prawda jest jednak taka, że jeśli masz ochotę spędzić niezobowiązujące półtorej godziny w kinie, Predators będzie dla Ciebie jedną lepszych opcji do wyboru – nawet mimo swoich ewidentnych braków.