Zjawisko przenoszenia filmów w growe realia zdarzają się dość często i – jak wiemy – zazwyczaj z niezbyt dobrym skutkiem. Rzadziej natomiast otrzymujemy okazję zagrać w produkcję stworzoną na podstawie książki. W sumie nie ma w tym nic dziwnego, bo to właśnie filmy potrafią zdobyć większą popularność wśród potencjalnych graczy, a i bez wątpienia łatwiej z nich zrobić interaktywny produkt. Ale zastanawialiście się kiedyś, czy dałoby się go wykreować także na podstawie powszechnie znanych lektur, które teoretycznie każdy (były) uczeń zna?  Na pewno takie zadanie stworzyłoby programistom trochę kłopotów, ale według mnie byłaby szansa wyłapania jakiejś perełki. Zatem przedstawiam Wam zestawienie utworów, w jakie osobiście z przyjemnością bym pograł.

ROBINSON CRUSOE

Oto idealny przykład lektury, która aż prosi się o egranizację. Jaki byłby jej gatunek? To oczywiście klasyczna przygodówka point’n’click, w którym zadaniem gracza byłoby kierowanie chcącym za wszelką cenę przetrwać rozbitkiem. W książce znajdziemy niejeden ciekawy pomysł Robinsona, który w grze stanowiłby niekoniecznie łatwą zagadkę logiczną. Wszelkie charakterystyczne dla tego gatunku zabawy przełącznikami czy kablami mogłyby zostać zastąpione łamigłówkami, których rozwiązanie skutkowałoby wyłowieniem ryby, rozpaleniem ognia itp. Do tego dochodzi jeszcze znakomita historia z barwną postacią Piętaszka i mamy gotowy hit. Już nie wspominając, że bezludna, nieskażona ludzkimi wynalazkami wyspa przy odpowiednim silniku graficznym mogłaby swymi urokami zachwycić graczy, którzy – podobnie jak Crusoe – stopniowo poznawaliby jej tajemnice.

Co prawda istnieje już gra o przygodach Robinsona, ale jest

to tak naprawdę nieznana, niskobudżetowa i bardzo luźno

bazująca na lekturze produkcja.

KRÓL EDYP

Tak, nie mylą Was oczy – według mnie ten oto antyczny, starożytny dramat sprawdziłby się jako gra. Co prawda śpiewy chóru jako przerywniki filmowe w dzisiejszych czasach raczej by się nie przyjęły, ale z tego akurat dzieła Sofoklesa można by zrobić całkiem niezły kryminał. Gracz wciela się w tytułowego Edypa, wkracza do Teb i prowadząc liczne dialogi oraz zwiedzając sandboksowe miasto, szuka zabójcy króla Lajosa. Jako, że historia opowiedziana w dramacie nie jest zbyt obszerna, nie zaszkodziłoby dodać z dwóch, trzech wątków, których w lekturze nie znajdziemy i wprowadzić kilka pasujących retrospekcji (stworzonych na podstawie wypowiedzi bohaterów). Za największy plus produkcji można uważać niesamowite zakończenie, oczywiście żywcem wzięte z oryginału. I w outro zamiast widnieć napis w stylu „You Win!”, na ekranie pojawia się cytat: „Którego szukasz, ty jesteś mordercą”.

MAŁY KSIĄŻE

Teraz czas na coś dla dzieci. W tym przypadku gra raczej nie mogła by być przesadnie interaktywna, a i poziom trudności do wyśrubowanych należeć nie powinien. Ot, użytkownik wciela się w tytułową postać Małego Księcia, przemieszcza się pomiędzy zróżnicowanymi lokacjami, oczywiście rozmawiając z ciekawymi, mającymi swoje problemy mieszkańcami charakterystycznego, bajkowego świata. By nie było zbyt nudno, bohater poprzez nieskomplikowane czynności może pomagać napotkanym postaciom w rozwiązywaniu ich problemów.

KONRAD WALLENROD

W tym przypadku sięgnąłbym do gatunku RPG. Tutaj cały wielki spisek mógłby zostać prawdziwie, ciekawie zrealizowany. Jako niezbyt znany i ceniony w szerokim świecie Litwin trafiamy na tereny Zakony Krzyżackiego, by zniszczyć wroga rodaków od środka. W tym celu, podobnie jak m.in. w Gothic-u, przemieszczamy się po miastach i wykonujemy dla obywateli zakonu różne misje, by zdobyć odpowiednią ilość punktów zaufania. Gdy awansujemy na posadę Mistrza Zakonu, gra zmienia się w strategię – główny bohater, podobnie jak w treści lektury, ma na celu wydawanie na tyle nieudolnych i niekorzystnych decyzji, na ile to możliwe. No i oczywiście im dużej zostaniemy niezdemaskowani, tym lepiej. Sami przyznacie, że taki typ rozgrywki do powszechnych nie należy.

POTOP

Fabuła tej oto części trylogii Sienkiewicza jest na tyle rozbudowana i wypełniona akcją, że ze stworzeniem soczystego, polskiego action erpega na jej podstawie nie powinno być wielu kłopotów. „Potop” pokazałby światu, że można stworzyć dobrą i grywalną pozycję RPG na podstawie wydarzeń historycznych i to bez fantastyki. Oczywistym jest, że bez magii i potworów grze byłoby się przebić niesamowicie trudno, ale przemierzanie terenów Polski, rozmowy z autentycznymi postaciami, uczestnictwo w różnych autentycznych wydarzeniach i wspaniała, epicka bitwa o Jasną Górę to elementy, które z pewnością przyciągnęłyby polskich użytkowników. A sama postać Kmicica - rycerza ze średniowiecznymi ideałami) powinna z dobrym skutkiem poradzić sobie w roli głównego bohatera wirtualnej produkcji.

DYWIZJON 303

Co prawda istnieje masa gier, w których mamy za zadanie pilotować militarne samoloty w realiach II wojny światowej, ale nie mam żadnych wątpliwości, że Dywizjon 303 byłby jedyny w swoim rodzaju. A to m. in. dlatego, że Arkady Fiedler w swoim utworze naprawdę szczegółowo opisał niejedną emocjonującą i oryginalną walkę w powietrzu, a więc parę skryptów umożliwiłoby stworzenie kilku ciekawych misji. Takie akcje, jak powietrzna walka Stefana Karubina, któremu zabrakło amunicji czy starcie z Dornierami mogłyby fajnie wyglądać na ekranie monitorów. Poza tym w trakcie niektórych misji można wyjść z kabiny samolotu, ale takie elementy to raczej dodatek popychający fabułę do przodu. Oczywiście gracz nie wcieliłby się w wyłącznie jednego pilota, bo w lekturze znajdziemy losy kilku dzielnych Polaków.

KAMIENIE NA SZANIEC

Historia Alka, Rudego i Zośki mogłaby zostać opowiedziana w formie gry akcji TPP (może z kilkoma elementami przygodówki). Podobnie jak w przypadku wyżej opisanego Dywizjonu 303, użytkownik ma okazje wcielić się w kilku bohaterów – w tym przypadku trzech. Oczywiście nie cała treść Kamieni na szaniec nadaje się na przełożenie na grę, ale w książce znajdziemy sporo akcji/wydarzeń, które zegranizować nie byłoby trudno. Przykłady? Akcja fotograficzna, zdarzenia 11 listopada, tablica na pomniku Mikołaja Kopernika, wysadzenie pociągu towarowego z niemieckim sprzętem wojskowym, ewakuacja konspiracyjnych rzeczy i materiałów. Oczywiście to tylko kilka przykładów, bo tego typu rzeczy opisanych w dziele Aleksandra Kamińskiego jest niemało, a i na powtarzalność z pewnością by nie narzekano.

To by było na tyle, jeśli chodzi o moje propozycje egranizacji lektur. Takie projekty, rzecz jasna, nie miałyby raczej szans na pełnienie funkcji podobnych do ekranizacji czy streszczeń, bo po prostu nie jest możliwe stworzenie dobrego interaktywnego dzieła, które nie odbiega od książkowego oryginału. Ale co z tego, skoro powyżej opisane, wykreowane w mojej wyobraźni gry-lektury mogłyby zwyczajnie dostarczyć nam wiele godzin rozrywki i przy okazji przypomnieć starszy użytkownikom szkolne lata. Badź ucząca się młodzież mogłaby czerpać wiedzę i przy okazji świetnie się przy tym bawić.