Od zera do miliardera – gry ekonomiczne, publicystyka na Grasz24.pl

Od zera do miliardera – gry ekonomiczne

Opublikowano: 14.12.2011 - 12:42

Długie, wymagające strategicznego myślenia i kompleksowego planowania symulacje odeszły w zapomnienie wypierane przez całą chmarę podobnych do siebie, liniowych fps-ów nastawionych na krótką , intensywną jatkę lub „wypasioną” grafikę. Mamy także sporo najwyżej kilkunastogodzinnych rpg-ów, w których misje opierają się głównie na, nudnym jak flaki z olejem, ganianiu pomiędzy dwoma lub trzema lokacjami, ratowaniu świnek i sarenek, ubijaniu szczurów, dzików lub zmutowanych żab tudzież odzyskiwaniu pamiątkowych wisiorków czy pierścionków. I pomyśleć, że jeszcze nieco ponad dekadę temu pojedynki pomiędzy serią Simcity i kolejnymi tycoonami o miano najlepszej produkcji w gatunku, emocjonowały graczy równie mocno, co obecna rywalizacja między Call of Duty Modern Warfare 3, a Battlefield 3. A przecież obu seriom deptały po piętach inne, niewiele im ustępujące tytuły.

W grach ekonomicznych, mamy szansę sprawdzić swoją smykałkę do biznesu oraz zdolności zarządzania. Zazwyczaj dostajemy w swoje władania powstające miasto (seria Simcity) lub świeżo założone przedsiębiorstwo (tycoony) wraz z niewielką ilością gotówki, z której pomocą mamy za zadanie rozbudować nasze małe imperium do kolosalnych rozmiarów, zapewnić szczęście jego mieszkańcom lub klientom, a „przy okazji” wykończyć konkurencję i nabić nasze portfele do granic wytrzymałości.

Zostać burmistrzem…

Strategie ekonomiczne na rynku komputerowym istniały od dawna, jednak ich popularność zaczęła systematycznie rosnąć dopiero w 1989 r. wraz z pojawieniem się SimCity, wydanego przez amerykańskie studio Maxis Software.

Gracze mieli okazję wcielić się tu w zarządcę nowo założonego miasta i jako najwyższa władza uczynić z niego mlekiem i miodem płynącą krainę szczęśliwości. W osiągnięciu zamierzonego celu pomóc nam miało odpowiednie zagospodarowanie przestrzenne, zapewnienie miejsc pracy, budowa sieci dróg, dbanie o czystość, bezpieczeństwo ulic i zaspokajanie potrzeb ludności. Żeby nie było jednak za łatwo, po drodze przeszkadzały nam kolejne kataklizmy, epidemie czy rosnąca przestępczość. Gra mimo mizernej, nawet jak na tamte czasy, oprawy audiowizualnej, za sprawą niesamowitej grywalności odniosła niebywały sukces i w krótkim czasie zdobyła liczne nagrody (m.in. Gra roku 1989, Najlepszy program rozrywkowy 1989, Najlepszy program edukacyjny 1989, Najlepszy program symulacyjny 1989, a nawet Najlepsza Gra Komputerowa XX Wieku). Wobec takiego uwielbienia fanów i krytyków, twórcom nie pozostało nic innego jak rozpocząć pracę nad kolejnymi odsłonami serii. W roku 1993 światło dzienne ujrzało SimCity 2000, a następnie kolejno SimCity 3000 (1999 r.) i SimCity 4 (2003 r.).

Sequele, poza poprawioną grafiką, wzbogaciły grę o ulepszoną mechanikę zarządzania budżetem i miastem, instytucje doradców, natrętnych petentów, kolejne budynki czy nowe zagrożenia. Wprowadzone zostały też autentyczne miasta i ciekawe scenariusze rozgrywki (jak, np. przygotowanie Seulu do piłkarskich mistrzostw świata w SimCity 3000 Unlimited Version). Serię (na dzień dzisiejszy) zakończyło wydane, już przez nowe studio Tilted Mill Entertainmen, w 2007 r. SimCity: Społeczności. I przyznać trzeba, że nie było to zakończenie nazbyt udane. Produkt otrzymał niskie oceny głównie za zbytnie uproszczenia i mały realizm rozgrywki. Odnotować należy, że w między czasie ukazywały się także konwersje gry na inne platformy.

Poza bezpośrednimi kontynuacjami, na świat wyszło kilka produkcji będących pewnymi wariacjami na temat serii, jak chociażby wydane w 1994 r. Sim Tower (symulacja zarządzania drapaczem chmur) czy rok po niej Sim Isle (w której we władanie obejmujemy wyspę).

Ciekawym i godnym odnotowania pomysłem są, stworzone przez studnio Maxis, oparte na mechanice SimCity, gry edukacyjne dla dzieci, w tym m.in. uczący przyrody Sim Park, czy proekologiczny Sim Town.

… czy potentatem,

O ile seria SimCity skupiała się na zarządzaniu miastem i dbaniu o potrzeby jego mieszkańców, o tyle kolejne odsłony tycoonów skoncentrowane były na zarabianiu pieniędzy w poszczególnych gałęziach przemysłu. W tym celu musieliśmy zaspokajać coraz to bardziej wyszukane gusta naszych klientów czy to poprzez budowę nowych atrakcji w parku rozrywki, udostępnianie kolejnych połączeń komunikacyjnych, tudzież wzbogacanie oferty menu w prowadzonej przez nas pizzerii lub najprościej - poprzez obniżanie ceny naszych usług. Niestety nasza klientela bywa bardzo kapryśna, łatwo nie daje się zadowolić i ciągle żąda więcej. A jakby tego było mało za plecami non stop czyha konkurencja, gotowa dopaść i zdeptać człowieka przy byle nadarzającej się okazji.

Wróćmy jednak do początku. Zaczęło się w 1990 r., kiedy to Sid Meier (ten sam człowiek, który rok później stworzył legendarną Cywilizację) zaprojektował Railroad Tycoon – produkcję, w której gracz wcielał się we właściciela sieci kolei.

Po niebywały sukcesie gry, wysyp podobnych tytułów był już tylko kwestią czasu. Zarządzać można było praktycznie wszystkim: od pizzerii czy lodziarni poczynając, a na liniach lotniczych i księżycowej kolonii (!) kończąc. Sama kolekcja gier z „Tycoon’em” w nazwie liczy ponad sto tytułów, a do tego dochodzi cała masa innych produkcji o podobnej mechanice rozgrywki, których wydawcy wykazali się większą pomysłowością przy dobieraniu tytułu. Do najciekawszych z tego gatunku, poza wyżej wspomnianym Railroad Tycoonem, zaliczyć można, wyprodukowane pod okiem genialnego Chrisa Sawyera, Transport Tycoon i Rollercoaster Tycoon. Dalej mamy konkurencyjne względem siebie, zabawne i apetyczne Pizza Tycoon i Pizza Syndicate, oferujące poza zarządzaniem pizzerią możliwość robienia interesów z … mafią, dwie części serii Theme: Park i Hospital, hardcorowy Capitalism czy Indusrty Giant – produkcję umożliwiającą nam zajmowanie się kilkoma gałęziami przemysłu naraz.

… a może przywódcą?

Poza wyżej przedstawionymi nurtami gatunku można wymienić liczną grupę strategii, w których osiągnięcie przewagi ekonomicznej nie jest celem samym w sobie, a jedynie środkiem do wykonania innego zadania, którym może być przykładowo całkowite wyeliminowanie rywali, osiągnięcie określonej wielkości populacji lub zdobycie określonej ilości danego towaru. Wśród tego typu strategii ekonomicznych prym wiodą serie: Settlers, Anno, Tropico, Patrician czy turowy Imperializm.

Jak widać jest w czym wybierać. Większość klasycznych tytułów dobrze zniosła próbę czasu i nic nie straciła na swej atrakcyjności, natomiast zdecydowanie straciły na cenie i można je nabyć za naprawdę niewielką gotówkę. A nawet, jeżeli nie chcecie wydawać żadnych pieniędzy to w sieci znajdziecie całą masę darmowych produkcji, z których przy odrobinie czasu i dobrych chęci możecie wyłowić kilka prawdziwych perełek.

W dobie szalejącego kryzysu, zniechęcającego do inwestowania w ryzykowne otwarcie własnej firmy, warto wrócić do wirtualnej zabawy w rekina biznesu. Bo jeżeli się powiedzie i zajdziemy na sam szczyt, satysfakcja jest ogromna, a jeżeli nie … cóż, lepiej stracić wirtualne pieniądze.

następna strona »

Pomimo, że jestem miłośnikiem gier ekonomicznych, to nie mogę się zgodzić z takim stawianiem sprawy, że wspaniały gatunek tycoonów wypierają ohydne, godne pogardy RPGi FPSy. Chyba nie trzeba się długo zastanawiać, żeby podać całą listę bardzo wartościowych, dopracowanych i ciekawych gier z innego gatunku niż ekonomiki. Problem leży gdzie indziej i ma dwa oblicza: fizjologiczne (1) i patologiczne (2):

1: kiedyś gry ekonomiczne miały przewagę, gdyż słabe możliwości techniczne epoki nie przeszkadzając im zbytnio, blokowały ekspansję innym gatunkom, bardziej nastawionym na efekt wizualny. Wtedy także społeczność graczy rekrutowała się z ludzi bardziej cierpliwych i żądnych wyzwań niż obecnie. Teraz gdy oprawa stała się bardziej atrakcyjna z gier korzysta więcej casualowców, którzy nie lubią zbyt srogiego kminienia.

2: sami producenci tycoonów/builderów robią coraz więcej chłamu a coraz mniej dobrego towaru. Jeśli już pojawi się sequel dobrej gry to jest albo on dokumentnie skopany (vide Airline Tycoon 2) albo przekombinowany i oderwany od korzeni (vide kolejne wersje settlersów).

medic [Nowicjusz] || wysłano: 14.12.2011 - 23:58