Gdy pod koniec maja 2010 roku na półki sklepowe tafił nowy tytuł ze stajni Rockstar Games, nikt nie miał wątpliwości, że stanie się on jednym z głównych kandydatów do tytułu gry roku. Recenzenci chwalili Red Dead Redemption za jej fabułę, grywalność, tętniący życiem świat, wyraziste postacie i… Soundtrack. Ścieżka dźwiękowa RDR okazała się być osiągnięciem niezwykłym – w niewielu grach muzyka została dopasowana tak dobrze, a w jeszcze mniejszej ilości przypadków OST okazał się być doskonałym albumem nie wymagającym znajomości samej gry do czerpania przyjemności ze słuchania go.

Mając w pamięci doskonałe soundtracki z Dobrego, Złego i Brzydkiego (Ennio Morricone), czy Siedmiu Wspaniałych (Elmer Bernstein), jednych z najbardziej znanych wśród filmowych westernów, zastanawiałem się, co zaoferuje Rockstar w swojej własnej opowieści z dzikiego zachodu. Gwiazdy z Edynburga są w końcu znane z doskonałego doboru utworów w serii Grand Theft Auto i mrocznej, przejmującej muzyki z gier o nowojorskim gliniarzu, Maksie Payne’ie, bezpiecznie było więc założyć, że również osadzona u zmierzchu ery rewolwerowców historia ex-bandyty, Johna Marstona doczeka się adekwatnej oprawy audio – i tak też oczywiście się stało. Red Dead Redemption OST to typowa, westernowa muzyka; Przeważa tu gitara klasyczna, harmonijka, bębny i od czasu do czasu instrumenty dęte, choć nie zabrakło i trochę mniej tradycyjnych zabawek, jak chociażby gitara elektryczna.

Muzykę, z wyjątkiem kilku utworów, skomponowali członek kapeli Friends of Dean Martinez, Bill Elm, oraz jej były członek Woody Jackson. Zawierającą 19 utworów składankę rozpoczyna utwór Born Unto Trouble, kawałek pozornie spokojny, doskonale oddający jednak zarówno industrializację zachodu, jak i mrok kryjący się w duszy Marstona. Born Unto Trouble bardzo płynnie przechodzi w swoją dużo szybszą wersję, The Shootist. Tu nie ma już wątpliwości, że znaczną część gry pochłaniają strzelaniny – The Shootist idealnie wpasowuje się w klimat ciągłych pościgów, napadów na pociągi i rozbojów w saloonach.

Kolejnymi ważnymi utworami są niewątpliwie El Club de Los Cuerpos oraz Estancia, kojarzące się przede wszystkim z wojażami naszego bohatera po Meksyku. Pierwszy jest szybki i trzymający w napięciu – to muzyka zdająca się wykrzykiwać Ci słowa „toczysz wyścig z czasem” w twarz. Estancia natomiast jest o wiele spokojniejsza i przygrywa nam raczej podczas samotnych wędrówek po preriach. Jako ósmy utwór na liście autorzy postanowili umieścić motyw przewodni gry, nutę odrobinę melancholijną, chociaż bynajmniej nie powolną.

Zaraz po (The Theme from) Red Dead Redemption zaatakuje nas Triggernometry, szybki kawałek charakteryzujący się mocną i nieco chaotyczną perkusją – już od pierwszych taktów czuć, że w tym rytmie odbędą się jedne z najkrwawszych rozpraw w grze. Część przeznaczoną dla oryginalnej ścieżki dźwiękowej kończą The Outlaw’s Return i Already Dead – pierwszy o bardzo charakterystycznym i agresywnym początku i dość „rozpaczliwym” dalszym ciągu, drugi będący utworem raczej stonowanym, choć smutnym, gdzie na pierwszy plan wychodzi harmonijka.

Na osobny akapit zasługują cztery piosenki umieszczone na samym końcu płyty – każdą z nich usłyszymy podczas gry i to właśnie one czynią pewne kluczowe elementy fabuły niezapomnianymi. Pierwsze jest Far Away autorstwa José Gonzáleza, które w grze zabrzmi, gdy po raz pierwszy odwiedzimy Meksyk – tu tekst traktuje o swego rodzaju zagubieniu Johna Marstona i jego nieustającej podróży. Następny w kolejce jest specjalna wersja utworu Compass, zaśpiewanego przez Jamie’ego Lidella – ją z kolei usłyszymy w dużo dalszej części RDR, tak samo zresztą jak Bury Me Not On The Lone Prairie Williama Elliotta Whitmore’a; Obie te piosenki automatycznie załączają się w momentach wzruszających, a ich najlepszym podsumowaniem zdaje się być pojawiające się pod koniec gry zdanie „Blessed are the peacemakers.”. Na napisy końcowe zostaje amerykańska grupa Ashtar Command i ich piosenka Deadman’s Gun, bardzo adekwatna w kontekście podróży Marstona, jego życia i motywacji nim kierujących.

Podczas długich godzin spędzonych przy Red Dead Redemption ani razu nie odczułem pokusy włączenia w grze własnej muzyki z dysku twardego. Bill Elm i Woody Jackson dokonali czegoś niezwykłego – stworzyli ścieżkę dźwiękową, która jest nierozerwalną częścią samej gry – nagrali soundtrack zdający się być uosobieniem wszystkich cech głównego bohatera. Rockstar Games po raz kolejny dowiodło, że niewiele jest na świecie deweloperów potrafiących utrzymać wszystkie elementy gry w tak doskonałej harmonii, jak oni.

Niełatwo podsumować mi ten felieton słowami innymi, jak „Dobra nuta – polecam!”. RDR OST to osiągnięcie na miarę legendarnych soundtracków z serii Hitman, czy Splinter Cell. Potwierdzi to zapewne każdy, kto spędził z grą więcej niż dwie godziny, a mógłbym się założyć, że przypadkowo złapany na ulicy człowiek również pochwaliłby robotę wykonaną przez Elma i Jacksona. Polecamy!