Gry, a srebrny ekran - publicystyka na grasz24.pl

Gry, a srebrny ekran

Opublikowano: 15.01.2012 - 13:30

Co miesiąc mamy do czynienia z premierami nowych gier, dzisiaj jednak skupimy się wyłącznie na tytułach bazujących na swych filmowych odpowiednikach. Taki produkt ma pewną cechę charakterystyczną - jest kiepski, a przy maksymalnym wysiłku deweloperów - przeciętny. Owszem od tej reguły są wyjątki, jednak zróbmy sobie taki mały test. Kto może na szybko wymienić 3 tego typu tytuły, które pojawiły się w ostatnich latach? Golden Eye (jeśli się liczy), X-men Origins: Wolverine, Batman Video Game.

Na pewno pojawiło się w przeciągu tych 30 lat parę perełek. Niestety są one na dnie oceanu crapów i produkcji niegrywalnych.

1. Gra musi być na premierę filmu

Pierwszym i największym problemem jest czas jaki poświęca się na stworzenie danego "dzieła". Są to gry robione na szybko, a jak wiadomo nie ma nic lepszego od odpowiednio wyważonego dewelopingu. Udowadniają to przecież idealnie Too Human i Duke Nukem Forever, zwłaszcza ten drugi pokazuje, że kilkanaście lat oczekiwań na premierę niekoniecznie musi świadczyć o dopracowaniu. Jednak gdy przesadzi się w drugą stronę i chce się zrobić coś w kilka miesięcy za niezbyt duże pieniądze, to też wychodzą potworki.

Z biegiem lat ilość osób zaangażowanych w dany produkt wzrasta szalenie. A wystartować z produkcją gry nie można zbyt szybko, przecież musi być scenariusz, obsada i wszystkie niezbędne elementy aby powstał film. Dopiero wtedy możemy zabierać się za pracę nad wirtualnym odpowiednikiem. Teraz wystarczy, że dojdzie do jakichś zmian w samym filmie (wywalimy coś ze scenariusza czy aktor zrezygnuje ze swojej roli) i mamy klops.

Świetnym przykładem tego jest Transformers Dark of the Moon wyprodukowane przez tą samą ekipę, która rok wcześniej zaserwowała nam War for Cybertron - ten dosyć solidny tytuł pretendowano do miana najlepszej gry o robotach w ukryciu. Tym razem dostaliśmy coś o przynajmniej dwie klasy gorsze. Rozmach poprzedniczki oraz interesujące elementy wyparowały, fabuła przestała istnieć, a sama rozgrywka została skrócona do jakichś 6 godzin. Straszne jest, że zamiast dwóch kampanii otrzymujemy tylko głupiutkie 7 misji, a i tryb multiplayer został spłycony. Ciekawe co może być przyczyną takiej sytuacji? Ot gra była robiona tak, by zdążyć na film nie zważając na cięcia i spadek jakości finalnego produktu. Niestety dzieje się tak bardzo często i zamiast dobrych pozycji otrzymujemy przeciętniaki z potencjałem. Najsmutniej jest, gdy „nowości” są krokiem wstecz w stosunku do swoich poprzedników. Tego nie da się wybaczyć.

Studia developerskie często tłumaczyły się tym, że zazwyczaj dostają 12 miesięcy aby wypuścić coś w miarę sensownego na rynek. W ostatnich latach niby miało się to zmienić, bo przemysł filmowy dostrzegł potencjał gier. Efektów jednak jakoś specjalnie nie widać i ciągle otrzymujemy produkty wybrakowane. Co najgorsze, często są to pozycje solidne, którym zabrakło ostatnich szlifów i tych kilku tygodni czy miesięcy, by były dobre. Trudno, skok na kasę jest ważniejszy. Egranizacja Piły miała kilka ciekawych pomysłów, ale developerzy przegrali wyścig z czasem przez co otrzymaliśmy taki, a nie inny finalny produkt.

Harry Potter i Insygnia Śmierci cz.1

2. Czy to musi być tak naprawdę powiązane z filmem?

Zdarza się, że twórcy idą po rozum do głowy i decydują się nie powielać scenariusza filmu w swojej grze. Przez to nie ma takich problemów jak te wymienione w punkcie pierwszym. Nie trzeba ograniczać się do standardowych lokacji, a jakiekolwiek zmiany w scenariuszu nas nie obchodzą. Jak pójdzie dobrze to tworzy się prequel albo nawet sequel wydarzeń filmowych. Przy dodatkowej odrobinie szczęścia nikt nie stoi nam za plecami i nie mówi jak wszystko ma wyglądać i działać. Upchniemy co mamy i pójdziemy po najmniejszych kosztach wykorzystując tekstury z innego wycofanego z produkcji projektu, a mechanikę gry zaczerpniemy z sandboxa, nad którym pracujemy. A to że Spider-man ma głównie biegać i zbierać kamyczki się jakoś wytłumaczy.

Alternatywną przyczyną takiej decyzji, może być nie wyrażenie zgody przez aktorów do wykorzystywania ich wizerunku czy głosu w kiepskiej grze. Wtedy trzeba jakoś kombinować albo skupić się na innych postaciach, lub spowodować, że główny bohater kompletnie nie przypomina tego z filmu. Kiedyś nie było z tym problemu, bo Bond czy inny Człowiek-Pająk wyglądali jak rozmazany zlepek kwadratów, równie dobrze przypominając mojego szkolnego konserwatora powierzchni płaskich jak i Toby'ego Maguire. Obecnie jest niestety trudniej i to, co kiedyś uchodziło na sucho już nie przejdzie. Gracze mają coraz większe wymagania i chcą rozpoznawać swoich idoli na ekranie. Trzeba wtedy użyć podstępu i skupić się na jakiejś innej postaci lub wciskać, że to ta sama osoba tylko inaczej wygląda.

W tym przypadku może dojść do przeróżnych rezultatów. Takie Wanted: Weapons of Fate ukazuje nam wydarzenia po zakończeniu filmu. Dzięki temu nie trzeba wynajmować Angeliny Jolie do podkładania głosu i wizerunku. Fani powinni być zadowoleni z dalszej historii bohatera, a nie powielania znanego scenariusza. Niestety bez dobrej pamięci lub odświeżenia sobie filmu mogą być problemy. Zostajemy wrzuceni w wir akcji bez wytłumaczenia co jest czym i dlaczego. Trudno połapać się we wszystkich nawiązaniach i elementach, które trzeba wynieść z filmu i w jakimś stopniu z komiksu. Kto bez wcześniejszej wiedzy na temat Wanted będzie wiedział dlaczego szczury wybuchają, a kule skręcają w bok, a wszyscy gadają o jakimś kawałku płótna?

Po drugiej stronie mamy Terminator Salvation – prequel filmu. Tym razem w głównego bohatera nie wciela się odtwórca roli filmowej, a fabuła praktycznie nie istnieje. Trzeba było wymyślić jakąś historię, która nie rozwali kontinuum Terminatora, ale da nam coś do roboty. Dlatego stajemy przed misją uratowania kilku towarzyszy broni, uwięzionych w jednej z twierdz wroga. Pomijając już wyjęty wprost z filmu Helikopter w Ogniu patos i hasła w stylu „No man left behind”, gdzie dla jednego życia naraża się sto innych, dostajemy dość nudny kawałek kodu. Spotkamy postacie jakie pojawiają się w filmie (w tym raper Common łączący obie opisywane w tym punkcie pozycje) i dostaniemy jakiś nowych, chwilowych protagonistów.

Naprawdę nie wiem czy gorzej jest, gdy gry za bardzo chcą czerpać z filmu, który przedstawiają, czy jeśli porzucają go kompletnie. Takie G.I Joe Rise of Cobra byłoby lepsze gdyby żerowało na dziecinnej miłości do plastikowych ludzików oraz ich serialu wrzucając do gry postacie wyglądające tak jak powinny, a nie to filmowe coś. Wtedy bazując na sentymencie średnia ocen wyniosłaby 5, a nie to paskudne 4.

3. Mamy gotowy wzór

Przynajmniej połowa z gier wzorowanych na kinowych nowościach jest oparta na wszelkiej maści filmach animowanych. Od Shreka, przez Epokę Lodowcową, po Madagaskar czy też Toy Story. Co ciekawe większość tych dzieł można śmiało zaliczyć do przygodowo-platformowyvh. Czasem takiej pozycji bliżej jest do Ratchet & Clank, a innym razem jest ona bardziej w stylu starego dobrego Mario 64, ale zawsze zawierają one zbieranie dupereli i trochę skakania. Doprawmy tę mieszankę odrobiną walki i mamy dla przykładu Kung Fu Pandę. Potem jakieś Monster vs Aliens, Potwory i spółka, Skok przez płot i Open Season (do dziś nie mogę ich rozróżnić). Może to tylko ja mam takie wrażenie ale to wszystko przypominają mi siebie nawzajem. Doszło do tego, że mimo iż w niektóre z tych tytułów przyjemnie mi się grało, to całkowicie je sobie odpuściłem. Podobnie było z tymi sygnowanymi marką Lego. Co jakiś czas można się nimi pobawić, ale jest ich tak wiele, że odróżniamy je jedynie po pojawiających się na ekranie bohaterach.

W dawnych latach mogliśmy spodziewać się jeszcze wyścigów kartów jak te z przegenialnego Crash Team Racing czy Mario Kart. Obecnie jednak w tym gatunku panuje posucha i nikt poza Nintendo (ostatnio jeszcze Sega ze swoim All Stars Racing) nie decyduje się na wydanie szalonych wyścigów małych pojazdów z naszymi ulubieńcami za kółkiem. Zdziwiłem się więc bardzo, gdy dowiedziałem się czym ma być Rio. Gierka na podstawie filmu animowanego z papugami czy innym drobiem w roli głównej. Super! Co to może być? Przecież nie wyścigi ptactwa w stylu Freaky Flyers czy CTR ze skrzydłami. Dostajemy zestaw minigierek i to w epoce, w której co drugi produkt zalegający na półkach to ich zbiór (wystarczy sprawdzić bibliotekę Wii, a przy Move i Kinect możemy spodziewać się tego samego).

Nie mam nic do trzymania się dobrze znanej formuły, ale jeśli mniej więcej co dwa tygodnie pojawia się podobna pozycja, to może się to szybko przejeść. Co gorsza często są to całkiem niezłe tytuły, które nie mają szans zaistnieć na rynku przez ich wysyp i wszechobecność. To jak problem z Call of Duty. Nikt z czystym sumieniem nie może powiedzieć, że te gry są tragiczne, złe czy chociażby przeciętne. Jest ich po prostu już za dużo, wychodzą zbyt często i są do siebie zbyt podobne.

Kung Fu Panda 2

4. Niech się człowiek nie męczy, przecież nam za to płaci.

Ten punkt to raczej moja prywata i odnosi się on do całej, obecnej branży gier. Nie mogę sobie przypomnieć tytułu opartego na filmowej licencji, który sprawiłby mi jakieś problemy i wymagał wielu prób żeby zaliczyć poziom. Rozumiem, że te dosyć specyficzne produkcje dostosowywane są do poziomu umiejętności gracza, ale to przechodzi pewien poziom kpiny. Podczas mojej niedawnej przygody z Kapitanem Ameryką, zdarzało mi się oglądać konferencję naszych ukochanych polityków w trakcie zabawy. Ku mojemu zdziwieniu banda Hydry nie rozerwała mnie na strzępy, a dała się rozłupać rytmicznym klepaniem w jeden przycisk. Wspomniany już Terminator na najwyższym poziomie trudności daje jakieś 4 godziny zabawy, a i inne pozycje nie wydają się specjalnie przemęczać użytkowników.

5. Grę da się zrobić ze wszystkiego

To jest raczej wariacja internetowej zasady 34. Kevin sam w domu ma własną grę, film Street Fighter też. Szczęki czy Podziemny krąg nie są wyjątkiem. Zaniemówiłem jednak, gdy dowiedziałem się, że Grease (musical z 1978 roku) również wkroczy do wirtualnego świata. Kompletnie dobiła mnie informacja o quizie, gdzie jesteśmy odpytywani ze znajomości cyklu o emo wampirach (Zmierzch). Jestem praktycznie pewny, że wszystko co trafiło w szerszej skali na ekrany kin ma swoją własną grę. O jakości wymienionych tutaj tytułach nie będę się wypowiadał długo. Wizyta u proktologa wydaje się przy nich nader intratną alternatywą.

Captain America: Super Soldier

6. Ktoś to i tak kupi

Praktycznie każdy superbohater ma swój własny, crapowaty tytuł. Wszyscy, którzy mieli okazję zetknąć się z produkcją opartą na poczynaniach Iron Mana wiedzą o czym mówię. Istnieją przy tym jeszcze koszmarniejsze tytuły, jak niesławny Hellboy z achievementami, których do dzisiaj nie da się odblokować, Street Fighter: The Movie z szalonym Van Damme, czy E.T odpowiedzialne za krach w branży w latach 80. Te gry potrafią być naprawdę złe, a jednak ludzie ciągle je produkują i jeszcze na tym zarabiają. Lekcja historii pokazuje, że na każdą klęskę przypada znacznie więcej sukcesów. Czemu więc nie zaryzykować? Zwłaszcza, gdy konsument praktycznie sam wciska nam pieniądze i mamy darmową promocję dzięki filmowi, który planujemy zbezcześcić.

Badania z 2009 roku przeprowadzone przez firmę Nielsen wskazują, że gry oparte na filmach znajdują swoje miejsce w domach zamożnych rodzin amerykańskich posiadających dzieci w przedziale wiekowym 6-12. Co ciekawe, te najpopularniejsze są na konsolach produkowanych przez Sony. Do tego dyrektor marketing Activision Blizzard - David Tyler stwierdził, że tytuły tego typu nie muszą zbierać dobrych not i uznania w środowisku, bo są skierowane do grupy odbiorców, która nie zwraca na to uwagi. I taka właśnie jest prawda. Jeżeli miałbym zapewnioną sprzedaż danej produkcji na wysokim poziomie, bazując jedynie na nazwie, nie przejmowałbym się strasznie jakością gry i opinią zgrai nerdów wyciągających ode mnie kopię recenzencką za darmo. Tak długo jak ktoś będzie kupował Thory, Iron Many i inne szajsmany, możemy trafiać na całą masę tytułów przeciętnych lub wręcz słabych. Smutne to, ale prawdziwe.

Tym nie do końca pogodnym akcentem zakończymy przygodę po świecie gier bazujących na kasowych, kinowych przebojach. Nie jest tak, że uwziąłem się na pozycje tego typu, ale z jakiegoś powodu przypięta została im już jakiś czas temu łatka "przeciętniaków". To co zaprezentowałem jest jedynie małym urywkiem z całego tematu i do tego dobranym pod ogólnie postawioną tezę, ale pokazuje z czym mamy do czynienia.

następna strona »

Porządny crap to m.in. Bitwa o L.A. czy jakoś tak

norbi1988 [Zawodowiec] || wysłano: 15.01.2012 - 22:13

Taaa Basza to coś recenzował i rozwalił mnie tekst, że to gra na godzinkę xDDDDDDDd

neoXs [Owned!] || wysłano: 15.01.2012 - 22:24

A Uwe Boll i jego ekranizacje :Alone in the Dark, House of the Dead czy Bloodrayne, nie spominając o In the name of king: The Dungeon Siege tale czy Far Cry

PeReS87 [Zwiadowca] || wysłano: 25.02.2012 - 15:41

› Dodaj komentarz | › Zobacz wszystkie komentarze