0
: 
Użytkownicy PC długo musieli czekać na kolejną część gry w uniwersum Obcego i Predatora. Przypomnijmy, że ostatnia taka produkcja – Aliens vs Predator 2 miała swą premierę w 2001 roku. O ile na konsolach kosmiczni bohaterowie pojawią się co jakiś czas w lepszej lub gorszej produkcji to popularne „blaszaki” musiały stać w kolejce niecałe 9 lat (sic!). Na szczęście okres posuchy dobiega końca i już za miesiąc na półki sklepowe trafi najnowsza odsłona serii Aliens vs Predator.
Jak pamiętamy za pierwszą część produkcji z 1999 r. odpowiedzialne było studio Rebellion. Ich dzieło okazało się wielkim hitem, ciepło zostało przyjęte przez graczy jak i krytyków. Wszak podzielenie historii na 3 kampanie i możliwość wcielenia się w Obcego oraz Predatora to było w tych czasach naprawdę coś. Dwa lata później pojawił się sequel tym razem autorstwa Monolith Productions, które to stanęło na wysokości zadania i śmiało można powiedzieć, że było dużo lepsze od pierwowzoru. W między czasie premierę miał dodatek Primal Hunt studia Third Law Interactive, jednak był stosunkowo słaby i lepiej go przemilczeć. Najnowsza, trzecia część wraca do ojców serii czyli do programistów z Rebellion. Fakt ten wiązał ze sobą duże obawy jak i nadzieje. Jak to w końcu się zakończyło? Tego dowiemy się dopiero po premierze ale już dziś możecie przeczytać nasze wrażenia z wersji preview. Wszystkich niecierpliwych już uspokajam, jest naprawdę dobrze.
Jako, że opisujemy wersję prasową gry to skupimy się bardziej na sprawach technicznych niżeli na fabule (na to przyjdzie czas w recenzji). W udostępnionej edycji mogliśmy zagrać w 2 pierwsze misje na każdą z ras + Predator ma osobny krótki tutorial (reszta posiada samouczek wpleciony w rozgrywkę).
Predator
Na pierwszy ogień weźmy Predatora – jako, że jest to mój ulubiony bohater to też od niego postanowiłem zacząć. Zalecam odwiedziny samouczka, a to ze względu na sterowanie Łowcą – nie jest może, aż tak skomplikowane ale bez odpowiedniego objaśnienia można łatwo się pogubić. Widziałem na łamach naszego forum prośby aby dokładnie przedstawić schemat poruszania się postaciami, tak więc przejdźmy od razu do rzeczy.
Rozglądanie standardowo odbywa się za pomocą myszki, a naszym bohaterem poruszamy się klawiszami WSAD. Lewy przycisk myszki odpowiada za lekki cios ostrzami, zaś prawy to uderzenie mocne (zamachnięcie się trwa jakieś 2sek), naciskając oba klawisze robimy blok. Trzeci przycisk gryzonia (u mnie w postaci rolki) odpowiada już za uzbrojenie Predatora, o nim dopiero za chwilę. Kolejnym ważnym klawiszem jest lewy Shift, uruchamia on bowiem tryb skupienia. Co nam to daje? Po pierwsze, kiedy trzymając wciśnięty Shift najedziemy celownikiem na przeciwnika to otrzymujemy na ekranie informacje np. o jego randze, uzbrojeniu. Po drugie, namierzając w ten sposób swoją ofiarę wystarczy nacisnąć lewy przycisk myszy aby wykonać atak z dystansu (Łowca doskoczy do przeciwnika i jeśli ten się tego nie spodziewa to go przewróci). I po trzecie, pozwala na dalekie skoki. Schemat tego jest prosty – na naszym ekranie pojawia się czerwone pole gdzie możemy się przemieścić, gdy już wybierzemy interesujące nas miejsce wystarczy użyć spacji aby wykonać skok. Oczywiście możemy skakać także w standardowy, krótki sposób naciskając samą spację podczas normalnej przechadzki.
Skupmy się teraz na uzbrojeniu, wersja preview pozwalała na przetestowanie takich urządzeń jak działko plazmowe, miny oraz dysk. Wybiera się je b. prosto – każde jest przypisane do klawiszy numerycznych tj. 1, 2, 3 itd., natomiast aby je użyć wystarczy nacisnąć trzeci przycisk myszy. Ich działanie wygląda następująco:
*Działko plazmowe – umieszczone na ramieniu Łowcy; jedno, krótkie naciśnięcie = jeden wystrzał, przytrzymanie przycisku powoduje automatyczne namierzanie ofiary (słynny, czerwony celownik w kształcie trójkąta) oraz ładowanie siły strzału. Niestety energia bardzo szybko się kończy, tak więc trzeba używać tego cacka ostrożnie.
*Miny – przyczepiają się do podłoża i eksplodują przy kontakcie z przeciwnikiem. Także pobierają energię.
*Dysk – rzucony leci w stronę celownika i w ten sposób nim kierujemy, może razić kilka przeciwników pod rząd nie tracąc przy tym prędkości. Odbija się od otoczenia dlatego łatwo może obrać zły kierunek. Nie pobiera energii.
Oprócz tego jesteśmy oczywiście wyposażeni w ostrza, które to przez znaczną część gry będę stanowić podstawowe narzędzie eksterminacji przeciwnika.
Predator do leczenia używa „apteczek” (maks. ilość jaką można mieć przy sobie to 3), które znajdujemy w bazach Marines tudzież przy poległych towarzyszach. Wygląda to identycznie jak w drugiej części AvP z tą różnicą, że tutaj nie zużywamy energii. Także ładowanie wspomnianej przed chwilą energii różnie się od tego co zaproponowało Monolith. Mianowicie moc czerpiemy z generatorów, paneli elektrycznych, które znajdują się w pobliżu baz Marines.
Nie od dziś wiadomo, że Łowca jest wyposażony w przeróżne nowinki technologiczne, w prasowej wersji pojawiły się takie gadżety jak: kamuflaż (jego działanie nie pobiera naszej energii), widok termowizyjny oraz wabienie. O ile dwa pierwsze nie wymagają większego komentarza to skupmy się na ostatnim, czyli zwabianiu. Wygląda to następująco – najeżdżamy celownikiem na ofiarę, naciskamy klawisz E, a następnie wybieramy miejsce gdzie chcemy aby dany osobnik się udał i znowu naciskamy E. Wtedy to nasz bohater wydaje z siebie nawoływanie (b. klimatyczne zresztą), a Marine grzecznie idzie we wskazany punkt. Czasami zdarza się tak, że człowiek nie reaguje na nasze zwabianie, a to dlatego, że albo jest w sytuacji zagrożenia (zauważył nas wcześniej) albo mamy do czynienia z dowódcą, który to zabrania swoim podopiecznym aby gdziekolwiek się ruszali.
Po dość szczegółowym objaśnieniu sterowania i możliwości Predatora, przejdźmy do samej rozgrywki. Jako, że nasz bohater określany jest mianem myśliwego to też sposób gry powinien się tak też prezentować. O ile dwóch Marines jesteśmy wstanie pokonać bez większych problemów to większa grupa nie da nam szans, o obcych nie wspominając. Gra od dawna wzbudza wiele kontrowersji, a to głównie za sprawą swej brutalności (wyrywanie głowy wraz z kręgosłupem to tutaj codzienność). Wykonać taką brutalną egzekucję możemy na dwa sposoby. Pierwszy to tzw. Stealth Kill, wystarczy się zakraść do naszej ofiary od tyłu i nacisnąć klawisz E kiedy ten wyświetli się na ekranie – wtedy to nasz Łowca „po cichu” zajmie się danym przeciwnikiem. Drugi sposób wymaga przewrócenia naszego celu, kiedy już nam się to uda to także z pomocą przychodzi klawisz E i możemy się cieszyć krwawą jatką (Trophy Kill). Warto dodać, że owych animacji jest stosunkowo dużo przez co wcale się nie nudzą.
Walka z ludźmi nie stanowi większego wyzwania pod warunkiem, że działamy w ukryciu i omijamy stacjonarne działka z detektorem ruchu. Natomiast gdy spotkamy na swojej drodze obcych jest już znacznie trudniej. Mianowicie zawsze znajdujemy je w grupach, są dużo wytrzymalsze od ludzi, poruszają się szybko i są niebywale zwinne. Na nic zda się kamuflaż gdyż one tak czy siak nas widzą, działko błyskawicznie wyczerpie energię, a przy zwinności przeciwnika często chybimy. Jedyną skuteczną metodą wydaje się atakowanie z dystansu oraz ciągłe poruszanie się. Obcy błyskawicznie nas osaczają, a ciosy jakie nam zadają szybko pozbawiają życia - toteż atak i odskok potrafią nas tylko uratować. Trzeba także pamiętać o kwasie płynącym w żyłach Aliena, jego poranione zwłoki również zadają nam obrażenia. Trophy Kill możemy wykonać także na Obcym aczkolwiek polecam to tylko wtedy, kiedy mamy walkę 1 na 1, w przeciwnym wypadku podczas animacji mordu sami możemy zostać pozbawieni życia.
Ogólnie po tym co widziałem w kampanii Predatora jestem b. zadowolony, gra pozwala wczuć się w rolę łowcy i jest klimatyczna.
Obcy
Przyznam szczerze, że w poprzednich dwóch częściach AvP najmniej do gustu przypadła mi kampania Obcego. Z różnych powodów, a to konstrukcja map, sterowanie czy też sposób atakowania. Najnowsze Aliens vs Predator zdecydowanie przełamało moją niechęć, a gra Alienem jest zdecydowanie przyjemniejsza i intuicyjna niż kiedykolwiek.
Rzut okiem na sterowanie. Standardowo poruszamy się kombinacją klawiszy WSAD, lewy przycisk myszy to lekki atak pazurami, a prawy to mocny cios ogonem. Spacja służy do wykonywania skoków, które pozwalają na przyczepienie się do każdego podłoża (ściany, sufit). Także tutaj mamy namiastkę trybu skupienia po naciśnięciu Shifta, który pozwala nam na atak z dystansu. Klawisz Q odpowiada za sprint zaś R za przyciąganie uwagi przeciwnika. Pamiętam, że problemem dla mnie było poruszanie się Obcym w 360 stopniach – po prostu traciłem orientację i odpadałem od ścian tudzież sufitów. Tutaj tego nie ma, wystarczy nacisnąć trzeci klawisz myszki aby nasz podopieczny wspiął się tam gdzie chcemy.
Obcy jest jedyną rasą gdzie następuje automatyczna regeneracja zdrowia, możemy ją przyspieszyć wgryzając się w głowy naszych poległych ofiar. Tak samo jak Predator możemy wykonywać brutalne Stealh oraz Trophy Kille, zasady są identyczne więc nie będę ich drugi raz opisywać.
W przeciwieństwie do poprzedniej części gry, Obcy ma tylko jeden tryb widzenia w świetle jak i w ciemności. Programiści stanęli tu na wysokości zadania gdyż nawet w największych ciemnicach bez problemu widzimy to co się dzieje na ekranie – po prostu kolory wtedy zmieniają się w odcienie granatu.
Obcy jest b. szybki i zwinny, pozwala się wczuć w prawdziwą maszynę do zabijania co we wcześniejszych częściach serii było sprawą dyskusyjną. Należy jednak pamiętać, że największym jego atutem jest błyskawiczny atak z zaskoczenia. Walka w stylu Rambo odpada gdyż nasza odporność na kule jest znikoma. Poziomy są zaprojektowane w nieporównywalnie lepszy sposób w stosunku do poprzedników, można po raz kolejny poczuć ten specyficzny klimat jaki panuje w grze.
Mam jednak pewne obawy co do długości kampanii. Otóż ze względu na szybkość naszego bohatera, mapę można ukończyć w poniżej 20min. Takich level’i ma być w finalnej wersji gry tylko pięć, może zdarzyć się tak, że na ukończenie zabawy Obcym wystarczy nieco ponad 1.5h Aczkolwiek nie ma co gdybać, niewiadomo jak prezentują się dalsze poziomy, trzeba poczekać do premiery. Podsumowywując, jestem strasznie mile zaskoczony.
Marines
Ostatnią rasą występującą w Aliens vs Predator jest człowiek. Kampania ta zawsze była traktowana jako mini horror, który miał nas nastraszyć oraz trzymać ciągle w napięciu. Widziałem na forum, że wiele osób się obawia czy i tym razem autorzy staną na wysokości zadania. Trudno mi jednoznacznie odpowiedzieć na to pytanie gdyż każdy preferuje co innego, dlatego powiem tak: nie ma się czego wstydzić.
Tak jak to miało miejsce wcześniej – szybki opis sterowania. Poruszamy się kombinacją WSAD, lewy przycisk myszy strzał, prawy obsługuję alternatywny strzał, trzeci służy za uderzenie kolbą. Skaczemy spacją, latarkę mamy pod klawiszem T, natomiast flarę pod F. Leczenie naszego bohatera występuje pod literką H, jest w postaci strzykawek, które znajdujemy podczas gry. Jak widać sterowanie jest najprostsze ze wszystkich trzech postaci. Od razu dodam, że tutaj nie występują Stealh i Trophy Kill’e, wszak byłoby to co najmniej dziwne gdyby Marine np. odgryzał obcemu głowę.
W wersji preview można było zobaczyć w akcji takie uzbrojenie jak:
*Pistolet – nasza podstawowa broń, bez kończącej się amunicji. W grze nie występuje żadna broń biała więc to jest nasza ost. deska ratunku. Działanie w trybie alternatywnego ognia – seria trzech strzałów.
*Pulserifle – chyba najsłynniejsza pukawka. Praktycznie bez mian w stosunku do poprzednich części gry. Granatnik jako alternatywny strzał.
*Shotgun – potężna strzelba idealna na rozwalenie Obcego jednym strzałem pod warunkiem, że dobrze celujesz. Tryb alternatywny – mocniejszy strzał.
*Miotacz ognia – standardowy miotacz ognia, w trybie alternatywnym oblewamy teren benzyną i możemy go potem podpalić. Minusem jest to, że płonący Obcy dalej stanowią dla nas śmiertelne zagrożenie i dopóki nie padną trzeba non stop przed nimi uciekać.
Nieodłącznym elementem Marines jest detektor ruchu i oczywiście go nie zabrakło. HUD żołnierza jest b prosty – raptem parę oznaczeń na ekranie. W wersji, którą miałem okazję grać praktycznie cały czas jesteśmy skazani na siebie co trochę zasmuca bo nic nie potęguje strachu jak strach w grupie. Na szczęście lokacje są zaprojektowane z rozmysłem i nutką grozy i nigdzie nie można czuć się bezpiecznym. Aczkolwiek nie liczcie na jakieś wielkie straszenie, owszem Obcy czasem wygryzie się z podłogi tudzież z sufitu ale gracz szybko się do tego przyzwyczaja co też później nie robi żadnego wrażenia. To co pewnie większości się spodoba to lokacje gdzie Obcy jest wkomponowany w tło i niewiadomo czy się za chwilę poruszy, dopiero po pewnym czasie jesteśmy w stanie odróżnić „rzeźbę” od prawdziwego stwora.
Podczas gry cały czas dostajemy polecenia co mamy zrobić, gdzie się udać itd. W sumie nic nadzwyczajnego ale monotonii nie czuć. Najciekawsza jest walka z samymi Obcymi. Wiele osób oglądając filmiki prezentujące grę w akcji narzekało, iż stwory są za wolne (sam też tak uważałem). Gwarantuję Wam, że podczas gry na pewno nie będziecie mieli takiego wrażenia. W poprzednich częściach przeciwnik owszem był b. szybki ale zazwyczaj biegł na tzw. pałę, tutaj tego nie uświadczymy. Obcy rzadko kiedy przemieszcza się po podłodze i często detektor ruchu ratuje nam skórę bo byśmy nawet nie wiedzieli, że coś nad nami jest. To w jaki sposób się wije i porusza trzeba koniecznie zobaczyć, trafienie takiego delikwenta nie jest takie proste. A, że one lubią chodzić grupami to walki są wymagające, zwłaszcza jeśli pod ręką mamy tylko pistolet. Jestem ciekaw jak poradzą sobie z nimi osoby grające na padach bo namierzenie stwora myszką potrafiło napsuć krwi (ale pozytywnie). Satysfakcja z zabicia Obcego jest duża i każda taka walka jest inna, tutaj Rebellion odwaliło kawał świetnej roboty. Pamiętajmy jeszcze o tym, że Obcy ma w sobie kwas, który odbiera nam punkty zdrowia gdy np. wejdziemy w rozpuszczające się zwłoki.
Zabawa jako Marine nie spowoduje, że będziemy podskakiwać ze strachu ale za to będzie nas cały czas trzymać w napięciu. Ciągłe zwroty akcji nie pozwalają na nudę, a satysfakcja z każdego zabitego wroga jest duża.
Grafika i udźwiękowienie
Skoro opis wszystkich ras mamy już za sobą to przyjrzyjmy się grze od strony technicznej. Prasowa wersja gry pozwalała maksymalnie ustawić tekstury na pozycje „normal”, filtrowanie na 16, cienie maksymalne, ambient oclussion włączone i właśnie na takich ustawieniach w rozdzielczości 1280x800 grałem. Sprzęt, na którym został uruchomiony najnowszy Aliens vs Predator:
Procesor: Phenom II 550 Black Edition (3,1GHz)
Pamięć RAM: 4GB
K. graficzna: Radeon 4850 HD 512mb
Przy takim configu fps oscylował od 60 do 90. Należy jednak wspomnieć, że musiałem dokupić 2GB pamięci RAM aby dane nie były doczytywane z dysku, przy samych 2GB niestety występował tzw. pokaz slajdów w bardziej złożonych lokacjach.
Ogólnie grafika prezentuje się b. dobrze, co prawda nie ma tutaj jakiejś rewolucji (wersja preview nie pozwalała na zabawę w trybie dx11) ale wszystko ma swoje miejsce i pasuje do siebie. Modele postaci są szczegółowe, tekstury wyraźne, a efekty specjalne na poziomie. Zapewne finalna wersja gry będzie ładniejsza gdyż teraz nie pozwalała na włączenie wszystkich detali. Z jej ostateczną oceną trzeba poczekać do premiery.
Udźwiękowienie stoi na b. wysokim poziomie, szczególnie przy kampanii Predatora ma ono istotne znaczenie gdyż buduje klimat. Na pewno się nie zawiedziecie, widać, że autorzy się tutaj postarali. Odpowiednio dobrani lektorzy, efekty dźwiękowe, odgłosy wydawane przez Łowcę i Obcych są dokładnie takie jakie znamy z filmów.
Zauważone minusy
Niestety także najnowsze AvP nie jest pozbawione wad. Zacznijmy od sztucznej inteligencji przeciwnika. Jako Predator zauważyłem, że Marines nie reagują na zwłoki swoich towarzyszy, gdy wszystkich zwabiałem w jedno miejsce gdzie już był mały stos zmasakrowanych ciał to każda nowa ofiara w ogóle nie zwracała na to uwagi. Tak samo się dzieje kiedy to zaalarmowany żołnierz idzie na zwiad po czym mijając beznamiętnie zwłoki kolegi wraca na swoje stanowisko uspokojony. Także możliwość zwabienia człowieka prosto na minę mimo, iż wcześniej ją zauważył wymaga poprawek.
Kolejną rzeczą są dość małe i ciasne lokacje. Może nie jest to jakiś duży minus ale nawet w dżungli mamy klaustrofobiczne wrażenia. Nie przeszkadzało mi to jakoś specjalnie w rozgrywce ale zwrócić uwagę na to trzeba.
Fizyka gry wydaje się w porządku prócz jednej rzeczy. Zwłoki potrafią nienaturalnie „przeskakiwać”, jeśli ktoś grał w polskiego Chrome’a ten wie o co mi chodzi. Szczegół, aczkolwiek akurat zawsze na to zwracałem uwagę.
Podsumowanie
I tym oto sposobem dobrnęliśmy do końca tego artykułu. Mam nadzieję, że ten wyczerpujący opis praktycznie każdego fragmentu gry okaże się Wam pomocny. Jeżeli miałbym oceniać najnowsze Aliens vs Predator na podstawie tego co widziałem już teraz to mogę śmiało powiedzieć, że jest to najlepsza część z serii.
Jestem bardzo ciekaw jak wygląda tryb multiplayer (niestety w obecnej wersji nie był on dostępny) gdyż to właśnie on był główną siłą napędową poprzedników. O tryb zabawy dla pojedynczego gracza możecie być spokojni zapowiada się nie lada gratka fanów Obcego i Predatora.
Panie i Panowie jeszcze miesiąc i polowanie czas zacząć!
enjoy! 
)) dasz demo 
nakrec jakis filmik 
...Wspaniały artykuł! Dużo się dowiedziałem i teraz tylko modlę się aby nie znieść jajka(BO¯E KIEDY BÊDZIE TO DEMKO!!!!)
